Sineofrenik için hazırladığım 2013 korku filmleri listesi derlemesi: "2013'ün ardından Top 10 listelerimize devam ediyoruz. Bu kez iyikotufilm.com yazarlarından Aytaç Özge Öndeş, bizi kırmayıp 2013'ün kendine göre en iyi 10 korku filmini listeledi. Kendisine liste için teşekkür ediyor ve leş filmlerle (Carrie koyuyordu zor tuttuk) dolu listesiyle sizi başbaşa bırakıyorum..." Mert Yenici "Bu Sene İyi Remake Yaptı” 2013 yılında popüler korku filmi olarak bir hayli film izledik. Bazıları, Türkiye’de henüz gösterime girmedi. İş bu haldeyken 2013 yılında izlediğimiz en iyi korku filmleri için şöyle bir liste derledim. Belirtmeliyim ki kendi leş zevkime göre bir liste hazırladım ve bir de arzu eden için bonus ekledim. 1. Maniac / Franck Khalfoun
2012 yapımı olan Maniac, 1980’de William Lustig imzalı Maniac’ın remake filmi. Türkiye’de vizyona 2013’te giren Maniac’ı da bu sene izlediğimiz korku filmleri arasında biraz da hile yaparak baş köşeye oturtuyorum. Alexandre Aja, Thomas Langmann, William Lustig’in yapımcılığını üstlendiği “Maniac”, Dario Argento motiflerini anımsatan bir atmosferde geçiyor. Sinister’ın affına sığınarak gönülden geçen bir numara “Maniac” olarak yerini alıyor.
2. Sinister / Scott Derrickson
Bir numarada oturan filmle uzun süren içsel münakaşalarım sonucu aslında hangisini bir numaraya koysam diyemediğim bir filmle karşı karşıyayız. Insidious gibi içimize su serpen başarılı bir korku filmi Sinister… Daha fazla yorum yapmadan şiddetle tavsiye ediyorum. 3. You’re Next / Adam Wingard
İşte seyrederken hakkını veremediğim bir yapıt. 2011 yılında çekilen “You’re Next”, Türkiye’de ve dünyada gösterime 2013 yılında girdi. İyi ki de girdi. Son zamanların en başarılı korku filmlerinden biri olarak gönlüme taht kurdu. Slasher adabına sahip sahneleri, gerilim düzeyi ve senaryosuyla bana özlediğim slasher b atmosferini yaşattı. Filmin en güzel notlarından biri Re-animator ve From Beyond’dan tanıdığımız Barbara Crampton’un You’re Next’te anne karakterini canlandırması.
4. V/H/S 2 / Simon Barrett - "Tape 49", Jason Eisener - "Slumber Party Alien Abduction", Gareth Evans - "Safe Haven", Gregg Hale - "A Ride in the Park", Eduardo Sánchez - "A Ride in the Park", Timo Tjahjanto - "Safe Haven", Adam Wingard - "Phase I Clinical Trials" Beğeniyle izlediğimiz ilk filmin ardından gelen V/H/S 2 yine fazla başarılı bir korku filmi olarak 2013’te izleme fırsatı bulduğumuz filmlerden… 5 ayrı bölümün farklı yönetmenler tarafından çekildiği V/H/S 2, açık ara 2013’ün en iyi korku filmlerinden… 5. Evil Dead / Fede Alvarez
Evil Dead serisi, sinema tarihinde kutsal bir üçlemedir. Sam Raimi’nin bilincimize kazıdığı 1981 yapımı filmin remake versiyonu Fede Alvarez tarafından ince ince işlenerek karşımıza geçtiğimiz sene çıkan korku filmlerinden…Açıkçası heyecanla beklediğim bir yapımdı bu yeni versiyon… Fragmanını film vizyona girmeden sürekli açıp izliyordum ki halen de arada açar izlerim ve diyebilirim ki yeniden çevrimi, gönüllerde that kurabilecek nitelikte bir yapım. 2013’te tanıştığımız Evil Dead, gore öğeleriyle oldukça etkili bir iz bırakıyor.
6. The Conjuring / James Wan James Wan’ın imzası bulunan başarılı bir film The Conjuring. Beğeni konusunda aşırı abartıldığını düşünsem de yine de hakkını teslim etmem gerekir. Bu yıl içinde izlediğimiz en iyi korku filmleri arasında yer alıyor. Hatta bu listede en yüksek IMDB puanına sahip korku filmi. İlk kez Angels In America’da izlediğim Patrick Wilson’un oyunculuk bahtı ise Insidious serisi de dahil olmak üzere zannediyorum korku filmlerine kayıyor. 7. Insidious: Chapter 2 / James Wan
James Wan, 2013’te iki başarılı korku filmini bizlere seyrettirme imkanı sağlayan önemli bir yönetmen. The Conjuring’den sonra Insidious Chapter 2 imzası ile karşımıza çıkan Wan, bu filmden de yüzünün akıyla çıkıyor. Insidious serisinin ilk filmi, korku filmleri içinde ilaç gibi gelmiş; çok başarılı bir dokuyla karşımıza çıkmıştı. Kişisel olarak ilk izlediğimde bayıldığımı ve Chapter 2’dan önce tekrar izleyip yine havaya zıpladığımı söylemem gerek. Chapter 2 ise astral seyahat yolculuğuna devam ettirip yine aynı atmosferi solumamızı sağlıyor. 8. We Are What We Are / Jim Mickle
2013 yapımı “We Are What We Are”, Jorge Michel Grau’nun yazıp yönetiiği ülkemizde “Kan Kokusu” olarak gösterime giren 2010 yapımı “We Are What We Are” orjinal ismiyle “Somos Lo Que Hay” adlı filmin remake versiyonu. Öncelikle remake versiyonunun gayet akıcı ve beklenmedik ölçüde tatmin edici olduğunu söyleyebilirim. Genelde yeniden çevrim olduğu zaman, Evil Dead örneğinde olduğu gibi, bazen heyecanlanıyorum. Bazen de Texas Chainsaw Memessacre gibi kafalarına orijinal filmi atasım geliyor. Özellikle korku filmlerinde biraz daha hassasiyet isterken bazen çok mu şey istiyorum, bilemiyorum. Sözün özü “yine kıytırık bir remake filmdir”diye açıp izledikten sonra beklentiyi oldukça karşılayan bir filmle karşılaştım. Cuma gecesi korkusu için uygundur. Küçük iki adet not düşmek gerekirse biri filmde Top Gun tazesi Kelly McGillis’le karşılaşmaktayız. Tabii yıllar Tom Cruise’a torpil geçerken bu kadından da oldukça götürmüş. Diğer bir not ise Türkiye’de gösterime gireceği zaman bu sefer ismi, “Neysek O’yuz; Allah da bizim belamızı vermesin” olarak çevirisi yapılabilir. Kafalarda yıllardır dolaşan soru ise 2010 yapımı için “Kan Kokusu” çevirisinin nereden çıktığıdır.
9. Mama / Andrés Muschietti Bu film, genel olarak çok fazla beğeni topladı. Açıkçası bu listeye Mert Yenici olmasa girmesi biraz zordu. Ortalama bir film olduğunu düşünüyorum. 2013’te izlediğimiz fena olmayan seyirliklerden. Buyrun seyredin… Mama, torpil alarak listemizde 9’uncu sırada yer alıyor. 10. Dark Touch / Marina De Van Dark Touch, 2013 yapımı enteresan bir film. IMDB puanı yerlerde sürünen bu filme biraz haksızlık yapılmış gibi... 2009 yapımı “Don’t Look Back”ten de imzasını hatırlayabileceğimiz Marina De Van, gerilim atmosferini burada da başarıyla yansıtıyor. Ayrıca görüntü yönetmeni John Conroy’un da iyi bir iş çıkarttığını söylemek gerek. Film için “bu ne biçim film” diye gelen yorumlar çoğunlukta olabilir ancak kişisel olarak diyebilirim ki yılın güzel korku filmleri arasında yerini alıyor. Bu arada Brian De Palma’ya saygımdan ötürü bu listeye remake Carrie’yi koymadım ama Dark Touch’un Türkçe isminin “Telekinezi” olması, bence gayet üzücüdür. Bonus: American Mary / Jen Soska, Sylvia Soska
Aslında American Mary, bu listeye koymayı başta düşünmediğim bir film. Soska kardeşlerin imzası bulunan “American Mary” adlı film, biraz kafası karışmış bir film olarak karşımıza çıkıyor. Güzel bir giriş, gelişme yaşarken sonlarına doğru dağılmasaydı ve climax konusunda problem yaşamasaydı bu filmi listede üst sıralarda görmemiz mümkündü. Bu haliyle listemizin bonusu olarak kendine yer ediniyor. Burada yönetmen koltuğunda oturan Soska ikizlerinin Kanada korku sineması açısından umut vaad ettiğini de söylemek gerek. 2013’te The Purge’de yaşadığımız “iyi fikir ama pek olmamış” hissiyatına benzer bir şekilde “American Mary” adlı bu filmi de kafası karışmış bir Ōdishon olarak görebiliriz. Yine de bonus’tur… * Kişisel Not: Hem yerden yere vur, hem de bonus yap. Olacak iş değil! * Bir not daha: Stoker'ı listeye özellikle koymadım. Stoker, korku filmi değil bir gerilim filmidir, gerer… Aytaç Özge Öndeş Kaynak: http://www.sineofrenik.com/2014/01/2013-en-iyi-korku-filmleri.html
Inferno, Dario Argento’nun yönettiği Suspiria ve Mother
of Tears filmleriyle birlikte Three Mothers (Üç Ana) üçlemesinin
ikinci filmi. Argento’nun hikayesini yazdığı filmin senaryosu Thomas de
Quincey’in Suspiria de Profundis kitabındaki Üç Ana’ya dayanır.
Argento filmlerinin giallo dünyasında dolaşan karanlığın dişi
güçleri farklı şekillerde karşımıza çıkar. Inferno’nun daha başında latince
yazılmış bir kitaptan adeta karanlığın yüreğinden gelen Üç Ana’nın Roma, New
York ve Almanya’daki farklı mekanlardan dünyaya acı, gözyaşı ve karanlık
getirmeye çalıştıklarını öğreniriz. Üçlemede yer verilen Suspiria de
Profundis’in Üç Ana’sı ise sırasıyla şöyledir; Mater Suspiriorum (Acıların
Anası), Mater Tenebrarum (Karanlığın Anası), Mater Lachrymarum(Gözyaşlarının
Anası). Bu üç cadı kızkardeş, Argento evreninde korkunun
kraliçeleri olarak yerini alır.
1980 yapımı Inferno, konusuyla Karanlığın Anası’nı hikayenin
merkezine taşır. Gözyaşlarının Anası da güzel kedili kadın olarak filmde yer
yer karşımıza çıkar. Filmin başrollerini Leigh McCloskey ve Irene Miracle paylaşırken
Veronica Lazar, kısa ve öz olarak Karanlığın Anası rolü ile karşımıza
çıkmaktadır.
Filmde Rose (Irene Miracle) adında genç bir kadın, New York
‘ta Kazanian Antiques adlı yerel bir antika dükkânından mimar Varelli’nin yazdığı
Latince bir kitap satın alır. Kitabı okudukça kendi binasının sırlarını açığa
çıkarmaya başlar. Bu durum karşısında gittikçe dehşete kapılan Rose, Roma’daki
erkek kardeşi Mark’tan yanına gelmesini ister. Mark (Leigh McCloskey), kardeşini
görmeye New York’a gittikten sonra cümbüş başlar.
Mater Suspiriorum yani Acıların Anası, İç Çekmelerin Anası
olarak da anılırken Argento, iç çekimlerin babası gibidir. Inferno’da
Suspiria’daki çoğu benzer kareyi Suspiria’yı hatırlatacak ölçüde görebiliriz.
Sara adlı karakterin yağmur yağarken arabadaki görüntüsü Suspiria Suzy’sinin
görüntüsüyle birebir aynı gibidir. Diğer iç mekanlardaki kırmızı ve mavinin
oyunu ise seyirci üzerinde benzer etkiyi bırakabilir. Yalnız Inferno’nun
görüntü yönetmeni, Argento’nun Phenomena adlı efsane filminde olduğu gibi
Romano Albani iken Suspiria’nın görüntü yönetmeni ise Luciano Tovoli’dir.
Verdi’nin Va Pensiola’sının eşlik ettiği sahne, kedilerin şafağı
ve farelerin hücumu sahneleri, Inferno’nun öne çıkan sahneleri arasında yer
alır. Inferno, kuşkusuz Suspiria kadar öne çıkan bir yapıt değildir ve vaat
ettikleri de onun kadar gösterişli değildir. Üçleme filmi olduğu için başarılı
ağabey olan Suspiria’nın yanında ezilmiş küçük kardeş gibi olduğundan gölgede
kalır. Benzer bir şekilde filmde işlenen Karanlığın Anası, Gölgelerin Anası
olarak da anılır.
Inferno’nun Argento’nun başyapıtları arasında yer almaması
etkili bir korku filmi olmadığı anlamına gelmez. Türün severleri tarafından
veya Argento hayranları bakımından vaktiyle azımsanamayacak ölçüde bir beğeni
kazanır. Sürrealizmin sularında dolaşan bir Argento evreni için Inferno
deneyimi, eşsiz bir renk paletinin dokunuşu olabilir. Kiler kapağı bile güzel
gözüküyor, ben ne diyeyim…
Lost’un en iz bırakan anlarından biri Sayid
Jarrah’ın “My name is Sayid Jarrah, and I am a torturer” özlü
sözüdür. Sinema için de pek çok kadın karakter, karanlık tarafta uyanarak bu
tema çerçevesinde işkenceci rolünü üstlenmiştir. Nikita’dan Fatal Attraction’a,
Basic Instict’ten Natural Born Killers’a kadar pek çok popüler filmin karanlık
kadınları, bazen femme fatale halleriyle akla gelebilir. Ancak bu
güruhtan farklı olarak hem psikolojik hem de fiziksel darbeciler daha sert
takılıp türlü işkence performansları sergileyebilir.
“The Girl with the Dragon Tattoo” gibi pek çok filmdeki kadın
karakter, değişik işkence metodlarıyla karşımıza çıkmaktadır. Burada yer
veremediğimiz tüm cehennem azabı çektiren kadın rollerine selam ederken, sizin
için popüler filmlerin hafızalara kazınmış işkenceci kadın karakterleri
listeledik.
10. Marie- Haute Tension
2012 yapımı Maniac’ın senaristleri arasında
da yer alan Alexandre Aje tarafından yönetilen başarılı yapım Haute
Tension’un Marie’si, Cécile De France tarafından canlandırılmaktadır. 2003
yapımı filmde iki okul arkadaşı Alexa ve Marie, Alexa’nın ailesinin kuş uçmaz,
kervan geçmez bir yerdeki evine kafa dinlemeye giderler.Öykü, kamyoncu
üsluplu bir katilin baskınıyla işler karışır. Filmin seyri ve izlemeyenlerin
selameti bakımından spoilera giremeyeceğimizden diyebiliriz ki Marie,
listemizde 10. Sırada yer almaktadır.
9. Elle Driver & O Ren Ishii &
Gogo Yubari – Kill Bill: Vol. 1
4 yıllık komadan uyanan gelinimizin
hikayesini aktaran Tarantino serisinde normal bir kadın bulmak pek mümkün
değildir. Bu listeye her biri tek tek adını yazdırabilir. Ancak serinin
ilk filminde yer alan Elle Driver ve O Ren Ishii, gelinimizi geçecek derecede
karanlık tarafın güzel yüzlü ölümcül karakterleridir. Daryl Hannah, Blade
Runner’daki Pris rolüyle hafızalara kazanan, gönüllerin aktristi olarak
güzelliğiyle de dikkat çekmektedir. O güzellik, yıllar geçmesine rağmen Kill
Bill’deki perfomansına yansımış ve şarap gibi yıllanmış olarak karşımıza çıkar.
Kendisini bu kadar övdükten sonra beraber birer hamburger yiyemeyeceğimize göre
Kill Bill’de yer aldığı her sahnede nasıl bir şiddet düşkünü karakter olduğunu
belirtip Lucy Liu’ya geçebiliriz. Bu listede O Ren Ishii adlı karakterin Elle
ile işkenceci sıfatını paylaşması O Ren’in ve ortama saldığı Chiaki Kruyama
tarafından canlandırılan liseli Gogo Yubari, filmin döşemesine damgasını
vuran ölümcül karakterler olmasındandır. Hal böyleyken Uma Thurman gelini,
aslında filmin ağır işkenceci pozisyonunda olmasına rağmen trinity
karakterlerimiz, ölüm suikastçileri kimlikleriyle 9. sırayı kendi aralarında
paylaşmaktadır.
8. Gurty – An American Crime
“Being John Malkovich”te cazibeli Maxine
Lund karakterini canlandıran Catherine Keener, Tommy O’Haver yönetmenliğindeki
“An American Crime”da işkencenin günlüğünü yazan anne Gertrude (Gurty) olarak
karşımıza çıkmaktadır. Bir sonraki sırada yer alan Hard Candy’nin Hayley’si
Ellen Page ise filmde Sylvia rolünü üstlenmektedir. Amerika Birleşik
Devletleri’nin Indiana eyaletinde çoluk çocuğa boğulmuş bir evin annesi olan
Gertrude Baniszewski, evine kiracı olarak aldığı Sylvia Likens’in işkenceyle
ölümüne sebebiyetten yargılanırken çocuklarını da işkence işbirlikçileri olarak
eylemlerine dahil eder. Filmimiz de yaşanmış bir olayın mahkeme kayıtlarından
yola çıkarak bir suçu, hatta bu noktada duraksayarak tekrar düşündüğümüzde
birden fazla suçu yeniden yorumlamaya çalışmaktadır. An American Crime”
izledikten sonra Gurty’nin başarılı Keener yorumu ve senaryosuyla işkence aleti
olan basit bir Cola şişesine irkilerek bakabilir, Gurty’i hafızanızdan silmek
isteyebilirsiniz.
7. Hayley Stark- Hard Candy
Şu aralar Stark soyadı fazlasıyla popüler
olsa da buradaki Stark’ımız o yaştaki performansıyla kendine hayran
bırakıyor. Ellen Page, 18 yaşındayken 14 yaşındaki Hayley Stark performansıyla
izleyiciye soğuk terler döktüren bir yetenek. Page’in can verdiği, David Slade
yönetmenliğindeki “Hard Candy” Stark’ı izleyiciyi olduğu yere çivileyip
üstünüze ağır çekiç darbeleri vurmaya devam eden bir karakter. Page tarafından
canlandıran Hayley Stark, masumiyetin ve intikamın birleşiminde öyle bir
performans sergiliyor ki filmdeki en önemli sahnelerden hadım işkencesi, yapıma
damgasını vuruyor.
Gönül, popüler karakterler arasına bir de
slasher ustası koymadan geçemiyor. Sleepaway Camp serisinin ilk filmindeki
Angela Baker yerine ikinci filmdeki Angela Baker’ı listemizde yer alıyor.
Birinci filmin sonunun yarattığı şoktan sonra ikinci filmde Pamela
Springsteen, Angela’nın küllerinden yeniden doğan Angela Baker karakteriyle
işkenceye doğrudan girişmektedir. Springsteen, işkence kültürüne başka bir
boyut kazandırırken olan, yine kampçı ergenlerimize olur.
5. Geum-ja Lee – Chinjeolhan geumjassi /
Lady Vengeance
Chan-wook Park’ın “Sympathy For Mr
Vengeance” ve “Old Boy” adlı filmlerinin ardından üçlemenin son filmi
“Sympathy For Lady Vengeance”, 13 yılın hapiste geçen intikamı için yanıp
tutuşan Geum ja Lee-yi anlatıyor. Yeong-ae Lee tarafından canlandırılan
Geum- ja Lee, işkencenin manifestosunu hem üstü örtülü hem de açık bir şekilde
yazabiliyor.
4.Jennifer
Hills - Day of the Woman/ I Spit On Your Grave
2010 yılında re-make versiyonu çekilen 1978
yapımı Day of The Woman “I Spit On Your Grave”, intikam güdüsüyle
işkenceci rolüne bürünen Jennifer’ın hikayesini aktarıyor. Meir Zarchi
yönetmenliğindeki filmin intikam ateşiyle yanıp tutuşan Jennifer’ını, Buster
Keaton’un torunu Camille Keaton başarılı bir şekilde canlandırmıştır. Kendisine
tecavüz edenlerden intikam almak adına çeşitli intikam metodları izleyen
Jennifer Hills karakteri, bu listenin olmazsa olmazı.
3. Lucia Atherton – Il Portiere Di Notte /
The Night Porter
The Night Porter, Liliana Cavani’nin
yönetmenliğinde Dirk Bogarde (Max) ve Charlotte Rampling’in (Lucia)
başrollerini paylaştığı kadın-erkek ilişkilerine güç ve cinsiyet açısından
bakan estetize edilmiş bir oyun… Sadomazoşist ilişkilerin ele alındığı film,
Max’ın toplama kampında işkence ettiği mahkûm Lucia ile tekrar karşılaşmasından
sonra kedi- fare oyununda rollerin değişmesini ve dört duvar arasındaki
işkenceyi konu almaktadır. Lucia’nın işkencesi ise sadece sadist değil,
ötesinde mazoşisttir. Ayrıca Madonna’nın “Justify My Love” klibi Lucia’ya
övgüdür.
2. Annie Wilkes- Misery
Stephen King romanı uyarlaması “Misery”, Rob
Reiner’ın yönetmen koltuğunda oturduğu unutulmaz bir yapım. Kathy Bates’in
canlandırdığı Annie Willkes’in, işkenceci kadın külliyatında başka bir
yerdedir. James Caan’ın canlandırdığı yazar Paul Sheldon, kaza geçirdikten
sonra kendisini kurtaran Annie’nin şefkatli bakımıyla iyileşeceği günü iple
çekmektedir. Ancak Annie, iyiliklerine karşılık isteklerini reddeden yazara
yattığı yatağı zindan eder. Misery’nin Annie’si bambaşka bir psikopat
olarak hafızalarda yer eder.
1. Asami Yamazaki – Ôdishon / Audition
Takashi Miike’nin yönetmenliğini yaptığı
film, özellikle erkek izleyiciler için gergin saatler sunabilir. Filmde
Eihi Shiina tarafından canlandırılan Asami karakteri, eşsiz bir
performansla sunulmaktadır. Asami, masumiyetin ardında canilik taşırken
kendisine aşık ettiği adamlara yaptığı işkencelerle izleyeninin aklını başından
alabilir. Audition, fazlasıyla başarılı bir film olmasının yanında Asami’yi de
baş sapık olarak listemizin birinci sırasına oturtmaktadır.
Bir dizi olsun; senaryosu, müzikleri ve her ayrıntısıyla içe işlesin; ismi de “Six Feet Under” konsun… Diyelim ki konumuz o muhteşem dizi olmasın; onun yaratıcısı Allan Ball beyler bu diziye farklı bir kat çıksın. Başucuna 2008’den bu yana yaz aylarının vazgeçilmez dizisi “True Blood”ın derisine işlemiş şarkılar, otursun.
Bölüm başlıklarına şarkı adlarının ev sahipliği yaptığı “True Blood”, Joss Whedon’un “Buffy The Vampire Slayer” ve “Angel”daki mitolojik yaklaşımından sonra vampir külliyatına farklı açıdan ele alan nadir dizilerden… Hal böyle olunca diziye ilmik ilmik işlenen şarkılar; folk, blues, trip-hop, elektronik ve jazz dansıyla insanın kanına dokunuyor, büyük ihtimalle kanını emiyor…
Dizinin enfes açılış jeneriğini efsaneleştiren Jace Everett şarkısı “Bad Things”, buram buram Chris Isaak’tan “Baby Did Bad Bad Thing”i çağrıştıra dursun; “True Blood” dendiğinde akla ilk gelen şarkı. Dizinin her açılışında hafızalara kazınıyor. Birinci sezonda Lynyrd Skynyrd’dan “That Smell” duymak içten içe gülümsetebiliyor.
İkinci sezonun en iyi şarkılarından biri ise King Britt’ten geliyor; New World in My View” ile blues, pelikülü ateşliyor. Aynı sezonun sahnesiyle birlikte en dikkat çeken şarkı ödülünü ise deli kadın Sarah Newlin’in barbekü sahnesine eşlik eden Louisiana Hot Sauce ile Sammy Kershaw ve Hoyt ile Jessica’nın tanışma sahnesinde yer alan “Sex and Candy” ile Marcy Playground paylaşıyor.
Dizinin üçüncü sezonu müzikleri için “festival gibisin, katılmak istiyorum” demek mümkün. Halk arasında “Fade Into You” olarak bilinen “Hair and Skin” (cover) ve “Rock Section” adlı enfes şarkılarıyla yürekleri dağlayan Mazzy Star’ın solisti Hope Sandoval, Massive Attack’e eşlik ediyor. Bu birliktelikten ortaya çıkan “Paradise Circus” ile muhteşem bir sahne fonu döşeniyor. O arada bir yerde Damien Rice “9 Crimes” diye seyircinin günahına girebiliyor.
Üçüncü sezonda Jace Everett, tekrar sahneye çıkıyor ve “Evil is Going On” ile harikalar yaratıyor. Üstad Beck’in Bad Blood şarkısı ise dizide muhteşem bir yerde inmek isterken favori karakterlerimizden Pam’in Fangtasia Club’ına can veren “Necroplasm Fix” baş döndürücü bir etki yaratıyor. Başka bir anda ise 1930’ların musikisine kapılıp Billie Holiday ile “I Gotta Right to Sing the Blues” diyarına gidilebiliyor. Eels’in “Fresh Blood” adlı şarkısı ulumaları ve enerjisiyle diziye en çok yakışan şarkılardan… İnsan bu şarkıyla yerinde duramıyor. Yine üçüncü sezona fon olan şarkılardan; Shovels & Rope grubuyla bilinen Cary Ann Hearst’in Hells Bells’i, Bob Dylan’dan hallice grotesk atmosferiyle büyülüyor.
“True Blood” müzik seyir defterine ünlü isimleri ince ince işliyor. Dördüncü sezon’da bambaşka bir müzik deneyimi “True Blood” hayranlarını bekliyor. The Zombies’in efsane şarkısı “She’s Not There”, dizinin atmosferi için Neko Case ve Nick Cave işbirliğinde bambaşka bir formata bürünüyor. ”She’s Not There”, her haliyle çok fazla sevilebiliyor.
Before
After
Billy Danze eşliğindeki Blackrok “What Do You Do To Me” ise sezonun en özel şarkılarından biri olarak öne çıkıyor. Yine sezona damgasını vuran şarkılardan bir diğeri ise Gill Scott Heron’dan “Me and the Devil” adlı enfes eser. Beşinci sezonda ise bizi, Iggy Pop and Bethany Cosentino “Let’s Boot and Rally” ile coştururken, kült grup Brian Jonestown Massacre “Gaz Hilarant” şarkısıyla diziye eşlik ediyor. Bir an geliyor ; o güzel sesiyle “niye erken gittin” dedirten Elliot Smith “Somebody That I Used To Know” ile dizideki zaman kavramını unutturuyor. Bu arada bir yerde diziye ithafen Snoop Dogg beylerin “Oh Sookie” adlı şarkısını da unutmamak gerek.Şarkı için “yalnız o olmamış” diye serzenişte bulunurken niye böyle bir esere gerek duyduğunu kendisine sormak gerek.
“True Blood”, altıncı sezonuna geri sayarken burada yer veremediğimiz birbirinden güzel şarkıları barındırıyor; keşfedilmeyi bekleyen pek çok müzik yapıtı da dizi içinde yer alıyor. Vampirler, kurtadamlar, cadılar, şekil değiştirenler, perilerle dolu dizi, müzik açısından da harikalar yaratıyor. Tanrılar, kan değil; “True Blood” istiyor.
Yazarın notu: Pam’in “Fuck Sookie” serzenişiyle birlikte Sookie git! Russell geri dön, geri dön! Ne olur, geri dön!
