Stephen King'den Olma En İyi 10 Korku Filmi

Gökten 10 Stephen King korku uyarlaması yağsa, diğer taraflara düşenleri de unutmadan, muhtemelen tepemize düşecek olan filmler az çok bellidir. Genelde uyarlamaları takıntı haline getirilebilen televizyon serileri ya da filmlerden oluşur. Bazen bu takıntı, öyle bir hal alır ki mutfak masanızda Stephen King uyarlaması bir film bulsanız, izlemekten kendinizi alıkoyamazsınız. Mutfak masanızda niye bulasınız, ben buldum o ayrı… Tüm bu olan biten içinde Stephen King de postacı, pizzacı niyetine bazı filmlere figüran olarak konuk olmuştur. “Kara Kule” yi beklerken, en iyi 10 Stephen King korku filmi uyarlamasını sizin için listeledik.

 10. The Mist/ Öldüren Sis (2007- Frank Darabont)

Yine Stephen King uyarlamaları olan “Shawshank Redemption – Esaretin Bedeli” ve “Green Mile – Yeşil Yol”un yönetmeni Frank Darabont’un diğer bir Stephen King seçimidir “The Mist”… King Sis’inden kısa öykü uyarlaması olan bu filmin sonu Darabont ve King işbirliğiyle öyküden farklı olarak değiştirilmiştir. Ne olduğu belirsiz bir sisin kasaba üzerine çökmesiyle markete sığınan insanların yaşadığı olayları konu alan filmde Marcia Gay Harden’ın  “Mrs Carmody”  karakteri dikkat çekmektedir. Kişisel olarak izlerken kafasını bir market duvarından ötekine vurmak istediğim bir karakterin uyuzluğunu başarılı bir şekilde canlandırmıştır.

9. Cujo The Dog/ Kuduz Köpek (1983-Lewis Teague)

Şirin bir Saint Bernard kopek kudurursa ne olur… Stephen King’in aynı adlı romanından uyarlanan ve yine sonu değiştirilen film,  bir it ve kopuk olan Cujo’nun kuduruk maceralarını aktarmaktadır. Ve ne yazık ki Amerika yapımı dizilerde havlayan kopek görüldüğünde “aha Cujo” diye bol bol anılmaktadır. Köpeğiniz varsa kendisini uygun bir odaya geçirip öyle izlemeniz tavsiye olunur.

8. Creepshow/ Korku Şovu  (1982- George A. Romero)

Zombi üstadı George A. Romero’nun Stephen King işbirliğiyle ortaya çıkardığı “Creepshow”, 5 öykünün derlenmesinden oluşmaktadır. Zombilerin alalde uçuştuğu bu eser, 1950’lerin efsane “E.C. Comics” çizgi romanlarından esinlenilerek Stephen King’le birlikte servise sunuluyor.

 7. Salem’s Lot  (1979- Tobe Hooper)

Tobe Hooper yönettiği ve David Soul, James Mason, Lance Kerwin oynadığı 1979 yapımı  TV filmi Salem’s Lot, Stephen King’in 1975 yılında aynı adla yayınlanan kitabından uyarlanmıştır. Salem’s Lot, tekrar 2004’te Mikael Salamon tarafından tv dizisi olarak çekilir ve 1979 yapımında Reggie Nalder’in canlandığı Kurt Barlow adlı vampire Blade Runner’ın Roy’u Rutger Hauer can verir ya da alır; bilemedim…

6. Christine (1983- John Carpenter)

Büyük insan John Carpenter’ın yönetmenliğine imza attığı yapım, seksi 1959 model Plymouth Fur Christine’in yolların seri katiline dönüşmesini aktarır. King’in romanından uyarlanan filmdeki araba demeye dilimizin varmadığı kırmızı Christine’in, kendisine yapılan haksızlıklar karşısında katile dönüşeceği anlarda radyosu çalışmaya başlar.

5. Misery/Ölüm Kitabı (1990-Rob Reiner)

“Şöyle uzanın küçüklüğünüze dönelim” deseler, “dönmeyelim, mümkünse uzanmayalım da” diyebileceğimiz nadir filmlerden Misery.  Halen aklımıza bacaklara çalışan anormal aktivite insanı Kathy Bates’in yatakta uzanan ya da dik oturan günahsız yazarımızın bacaklara çalışması gelebilmektedir. Stephen King’in sevdiceğimiz “Stand By Me” filmini de çeken Rob Reiner, Misery ile filmografisinde değişik bir hamle yapar ve bize de izleyip bol bol anmak düşer.

                     Sağdan Sola: Çekiç, Allah yarattı demeyen bir Kathy, bahtsız yazar ayağı

 4. Carrie/Günah Tohumu (1976-Brian De Palma)

Dominant annesinden ve ergen triplerinin gereksizliğinden baymış Carrie’nin okul balosunda estirdiği terörü aktaran filmin yönetmen koltuğunda, eşi benzerine az rastlanan Brian De Palma oturmaktadır. Bir çok sahnesiyle kendinden sonraki korku filmlerine de ilham kaynağı olan Carrie’nin balodaki halini,  son zamanların en başarılı korkularından olan 2005 yapımı “The Descent”teki kan gölünden çıkan Sarah’la tekrar hatırlamak mümkün. Vizyona girmesi “Evil Dead”le birlikte merakla beklenen 2013 yapımı “Carrie” ise De Palma’nın uyarlaması ilk filmin yeniden çevrimi olması yerine romanın yeni bir uyarlaması olarak sinemalarda gösterime girecek.

 3. It/O (1990-Tommy Lee Wallace)

Aynı adlı King romanından uyarlanan yapım, çoğu insanın palyaço fobisini görüp arttırmaktadır. Film, baş it kopuk “Pennywise” adlı palyaçonun mahalleye korku salmasını konu edinmektedir. 1990 yılında üç bölüm halinde mini dizi olarak yayınlanan film, sokakta mazgalların yanından geçmenizi de bir süre engelleyebilecek yapıdadır. Tim Curry’nin başarılı bir şekilde canlandırdığı “Pennywise”,  film boyunca sadece şanslı yedilinin değil sizin de peşinizden koşmaktadır.

 2. Pet Sematary/Hayvan Mezarlığı (1989-Mary Lambert)

“Bir efsaneydi, efsaneydi senle içli dışlı olmak” denilebilecek, erken yaşta deneyimlendiğinde travma geçirtme potansiyeline sahip bir film Pet Sematary. Kendi halinde bir aile, taşraya taşındıktan sonra evin hemen dibindeki otobanın her türlü canlıyı tek tek indirdiğine şahit olur. Gidilecek tek yön ise hayvan mezarlığıdır. Bir korku klasiği olan bu yapım, bir iskambil kağıdının da nelere kadir olduğunu tekrar tekrar hatırlatmaktadır.

 1. The Shining/Cinnet (1980-Stanley Kubrick)

Stephen King’in Kubrick eserini takdir etmediğini bilmek, ayrıca üstüne kuma getirmeye çalışması pek bir şey değiştirmemektedir. Bu film çoğu insanın sinemaya bakış açısını değiştirecek derecede önemli bir yerde durur. Jack beyi efendi bir aile babası gibi gösteren  filmin re-cut fragmanı, Youtube semalarında dolanarak haftada bir açıp gülümsemenizi sağlayabilir. Bu muhteşem film için ise bir şey demeye gerek var mı; bizce yok…

http://iyikotufilm.com/stephen-king-uyarlamasi-en-iyi-10-korku-filmi/#more-9362

Maniac (1980) vs Maniac (2012)

Slasherların “Taxi Driver”ı olarak da bilinen “Maniac”,1980 yapımı kült bir William Lusting filmi. Elijah Wood’un başrolünü üstlendiği yeniden çevrim “Maniac”ın yönetmen koltuğunda ise  “Wrong Turn at Tahoe”  ve “P2” adlı filmlerin yönetmeni Franck Khalfoun oturuyor.  Her iki filmde de kurbanlarının kafa derilerini soyarak saçlarını cansız mankenlerde yaşatan Frank adlı seri katilin öyküsü, peliküle aktarılıyor. 

!f kapsamında Türkiye’de gösterilen;  Alexandre Aja, Thomas Langmann, William Lustig’in yapımcılığını üstlendiği 2012 yapımı “Maniac”,  Dario Argento motiflerini anımsatan bir  havada geçiyor. Özellikle ilk yarısı ve müzikleriyle Argento havası estiren filmin orjinal manyağı Frank Zito’yu aynı zamanda orjinal senaryoyu da yazan Joe Spinell, muhteşem bir performansla canlandırırken 2012 yapımında Elijah Wood, aynı rolde biraz daha karakteristik farklılıklar sergiliyor. Daha sosyal, daha girişken olan orjinal manyak; 80 döneminin New York’una korku salarken 2012 yapımındaki Elijah Wood  Frank’ı, daha genç ve daha tıfıl bir manyak versiyonu.  Wood; utangaç,  dışarıdan süt dökmüş kedi gibi görünüp yere bakan yürek söken bir Los Angeles avcısını canlandırıyor. Wood’la Spinell’den daha az karşılaşıyoruz ve Joe Spinell’in Frank’inden farklı olarak kırılgan görünümü ve bebek yüzlülüğüyle kadınlara zararı dokunmayacak bir tip gibi duruyor.  Bu sayede dışarıya karşı  güvenilir bir izlenim verirken kendisi kolayca avlanabiliyor. Hatta bir adım ileri giderek çağa ayak uydurup internetin nimetlerinden de faydalanıyor. 

Yapımcı koltuğunda oturan Alxandre Aja ise  2012 yapımı “Maniac”ın senaryo yazarları arasında da yer alıyor. Aja’nın, başarılı korku filmi “Haute Tension”un yönetmeni olması, yeniden çevrimde o kadar tanıdık geliyor ki kamera kullanımlarının ve yapısının benzerliği ile katilin gözünden  benzer bir atmosfer yaşanıyor. İlginç olan diğer bir ayrıntı ise filmin yönetmeni Khalfoun’un “Haute Tension”da yer alan aktörlerden olması.

2012 yapımı “Maniac”ta genelde manyağımızın gözünden biz kurban edilirken; bazen manyak gibi hareket edip bazen de dışarı çıkıp ona bakabiliyoruz. Kameranın kullanımı, yer  yer izleyiciyi filmden uzaklaştırıp kısmen de içine girmesiyle kurban edilmesine yol açabiliyor.

Filmin müzikleri ise Maniac’ın geneline hakim olarak şüphe götürmeyecek derecede başarılı. Açıkçası filmin jeneriğinde “Music by Rob” diye yazınca biraz güldük. Ancak daha sonra müziklerin ruh hali; o tek isimli Rob’u alnından öpme isteği uyandırdı. Argento  film müziklerini alıp (hatta burada açık ara Goblin diyebiliriz) 80’lerin stiliyle müzik paletinde karıştırınca ortaya leş bir slasher soundtrack çıkarılmış. Bu leş soundtrack, filmin dokusuna işleyip gayet başarılı bir şekilde sahnelere yediriliyor. Tavsiyem Rob & Chloe Alper- Juno adlı eser. O kadar başarılı ki izlediğim andan şu satırları yazdığım ana kadar dinlemediğim bir gün bile olamadı.

Anne Ben Manyak Oldum 

Her iki manyağımız da  Hitchcock “Psycho”su misali annelerinden muzdarip. Joe Spinnel Frank’ı ve Elijah Wood Frank’ı aynı ölçüde “anne issiue” darbesi yemiş karakterler olarak vücut buluyor. Yeni”Maniac”ta anne, orjinal Frank’ın monologlarındaki figür halinden çıkıp vücut buluyor. Ayarlarıyla oynanmış yeni versiyonda bize Frank’ın neden manyak olduğu ve iç dünyası daha açıklamalı olarak anlatılıyor. Hatta “Taxi Driver” unsuru yeni Maniac’ta orjinal filmdeki “are you talking to me” Frank’inden daha baskın olarak karşımıza çıkıyor. Film, “manyak,  neden manyak” temasını da ayrıntılı olarak görselleştiriyor. Her iki filmin temel yapı taşı cansız mankenlerimiz  Nisan Akman’ın 1987 yapımı “Bir Kırık Bebek” adlı filmini de akıllara getirirken iki filmin de en önemli sahnelerine imza atıyor.

Açıkçası filmi ilk izlediğimde emin olamadım, kendi içimde bir gidip geldim; ama sahnelerini düşündükçe gayet başarılı olduğuna inanıyorum. 1980 “Maniac”tan daha acımasız ve vahşi bir versiyon olarak gore sahnelerden hiç kaçınılmamış. Hatta daha sert ve sansürsüz… Tabii, ikinci yarıda bizi korkudan daha fazla psikolojik baskı bekliyor. Ayrıca belirtmem gerekir ki muhteşem orjinal filmi de kafamda Serpil Çakmaklı tokasıyla 80’lerde izleseydim muhtemelen yarattığı etkiyi kelimelere dökemeyebilirdim.

William Lusting’in 1980’de çektiği “Maniac”ın 2012 ile kapışma gibi bir derdi yok. Lusting’in Maniac’ı bambaşka ancak yine Lusting’in parmağı olan yeni  “Maniac”, yeniden çevrim furyasındaki  pek çok kült korku filmi çevrimlerinden oldukça farklı ve özgün olarak öne çıkıyor.

http://iyikotufilm.com/maniac-1980-vs-maniac-2012/

Toprağın Teri

Bir kadın, üzerinde beyaz bir elbiseyle köyde koşuyordu, birinden kaçıyordu şüphesiz ya da kendi bile nereye geleceğini bilmiyordu. “Hele bir soluklanayım” dediğinde karşısındaki evin penceresinde duran kadını gördü, kendini… Bu bir ayna değildi, ayna halkı da canlanmamıştı; şaşkınlıkla evin yanında toprağın içinden çıkan elleri gördü. Siyah eller yavaş yavaş toprağın terini silmeye hazırlanırcasına evi sarmaladı. Kadın, penceredeki kendisiyle birlikte ellerin, evi yıkmasına karşı haykırdı. Uyandığında ise uçak koltuğunda uyuya kalmış “Leydi deme bana” Güngör Bayrak’tan başkası değildi…

Toprağın Teri, yönetmenliğini 1986 yılında vefat eden Natuk Baytan’ın yaptığı, efsanevi açılış sahnesine sahip bir film. Başrollerini Fikret Hakan, Güngör Bayrak, Bulut Aras ve Erol Taş’ın paylaştığı film, Türk Sineması’nın önemli klasiklerinden biri.

Gerilim, dram, çok az da olsa slasher havasında gezinen bu güzide eserin konusu ise şöyle: Amerika’dan eşi (Güngör Bayrak) ve çocuğu ile köyüne dönen mühendis Hasan (Fikret Hakan), burada bir fabrika kurarak köylülere yardımcı olmak niyetindedir. Girişimci ruhlu olmayan köy ağası Salih (Erol Taş), “eski köye yeni adet gelmez” diyerek sorun çıkarır, bundan sonra hiç bir karakterin yolu yol değildir.

“Seni Ben Ellerin Olsun Diye Mi Sevdim” makamında, David Lynch’i aratmayacak açılış sahnesi filmin en önemli sahnesidir. Şöyle uzanıp çocukluğumuza dönersek bu sahne, yine 1981 senesinden başrolünü hükümet gibi actor Michael Caine’in üstlendiği, Oliver Stone’un  “The Hand” filmini bolca hatırlatmaktadır. Tabii bu, tıfılken yatağın altını , “gezinen bir el var mı”  diye rutin olarak kontrol etmemden dolayı bir bana hatırlatılmış da olabilir.  Takıntılı çocukluğumuzu bir kenara bırakırsak, Toprağın Teri’ne giriş,  kısa ve öz ifadeyle zamanının ötesine geçip bir de izleyenini bir güzel pataklamaktadır.

60’ların kült müzik grubu Apaşlar’ın gitaristi ve kurucularından, “Ağır Roman”, “Kahpe Bizans” gibi filmlerin yapımcılarından olan Mehmet Soyarslan, filmin senaristliğini yaparken aynı zamanda  Haluk Ünsal ile birlikte yapımcılığını da üstlenmiştir. Yönetmen koltuğunda oturan Natuk Baytan ise Kara Murat serileri ve  merhum Kemal Sunal’ın yer aldığı  “Yedi Bela Hüsnü” ve “Atla Gel Şaban” gibi pek çok filme imzasını atmıştır. Baytan ve Soyarslan’ın sayesinde bir gün belki hayattan, geçmişteki günlerden bir teselli vermektedir bu film.

Filmin açılışının yanında Fikret Hakan’ın performansı ve tabii ki sepet kafası da unutulmaz öğeler arasındadır. Özen Film’in meşhur  gerilimli introsunun çaldığı açılışı yüzünden bile film; tekrar, tekrar izlenebilir.

http://iyikotufilm.com/topragin-teri-1981/

Les Diaboliques

Henri-Georges Clouzot tarafından yönetmenliği yapılan “Les Diaboliques”, başrollerini Simone Signoret, Véra Clouzot ve Paul Meurisse’in paylaştığı 1955 yapımı kült bir psikolojik gerilim filmi. Pierre Boileau ve Thomas Narcejac’ın birlikte yazdıkları “Celle qui n’était plus” adlı kitaptan uyarlanan film, nasıl bir başyapıtsa yıllar sonra seyretseniz de aynı heyecanla kendini izletebilir.

Les Diaboliques, Fransız taşrasında bir okulda başlar. Okul müdürü olan Michel (Paul Meurisse), kalp hastası olan eşi Christina’nın (Véra Clouzot) yanında okuldaki öğretmenlerden Nicole (Simone Signoret) ile de ilişki yaşar. Kabadayı ruhlu Michel, sevgilisine de eşine de kötü davranmaktadır. Bu üçlü arasındaki savaş sanatı, stratejik hamlelerle harmanlanmış senaryoyla peliküle dökülür. Ne yazık ki film, 1996 yılında Diabolique adıyla Jeremiah Chechik tarafından yeniden çekilir. Bu sefer başrolleri Sharon Stone, Isabelle Adjani, Chazz Palminteri paylaşmaktadır. 1996 yapımı, kendi etrafında dönen bir yeniden çevrim filminden öteye gidememiştir.

1955 yapımı film, zamanıının hatrı sayılır filmlerinden olarak pek çok söylentiye de konu olmuştur. Amerikalı Film Eleştirmeni ve Senaryo Yazarı Roger Joseph Ebert’in 1995 tarihli “Les Diaboliques” kritiğinde yer verilen bir söylentiye göre Alfred Hitchcock’a gelen mektuplardan birinde şöyle yazmaktadır: “Kızım, ‘Les Diaboliques’ seyrettikten sonra banyo yapmaktan korkuyordu. Şimdi de sizin ‘Psycho’yu izledi. Artık duşa girmekten de korkuyor. Ben onun için ne yapacağım?” Hitchcock’un konuya istinaden cevabı ise şöyle: “Kuru temizlemeciye gönderin.”

50’lerin kült oyuncularından olan Simone Signoret, efsanevi şarkıcı Nina Simone’un sahne isminin ilham kaynağıdır. “Room at the Top” filmi ile de adından sıkça söz ettiren femme fatale Signoret, “Nicole” rolüyle enfes bir oyunculuk çıkarmaktadır. 1996 yapımındaysa “Nicole” karakterini canlandıran temel güdülü Sharon Stone, performans olarak Signoret’in yanına bile yaklaşamamıştır.

Les Diaboliques, klostrofobik atmosferi, güzide oyunculukları, senaryosu ve görselliğiyle hafızalarda uzun sure iz bırakabilir. Hele ki döneminde izlendiğinde yarattığı etkiye tanık olmak muazzam bir deneyim olsa gerek. Belki de M. Night Shyamalan’ın stil seyir defterini en çok etkileyen filmlerden biri olabilir.

 http://iyikotufilm.com/les-diaboliques-1955/

Body Double

Body Double, başrollerini Craig Wasson, Melanie Griffith, Deborah Shelton, Gregg Henry ‘nin paylaştığı Brian De Palma’nın 1984 model gerilim filmi. Alfred Hitchcock’tan slasher filmlere pek çok besin kaynağı bulunan film, De Palma yönetmen sinemasının en önemli yapıtları arasında yer almaktadır. Body Double, pek çok türün bir potada eritildiği kült bir yapım olup “American Psycho”nun da favori filmleri arasındadır.

B filmlerde oyunculuk yapan Jake (Craig Wasson) sevgilisi tarafından aldatılır ve bu travmadan sonra arkadaşının yanına taşınır. Jake’in dikkati karşı evde oturan güzel komşusunun üzerine yönelir ve röntgen mevzuatına giriş yapılır. “Body Double”, hem De Palma sinemasında “Dressed To Kill”le hem de Hitchcock’un “Rear Window”, “Vertigo” filmleriyle hatta “Slumber Party Massacre” gibi slasher klasikleriyle bile harmanlanmıştır. Body Double’dan sonra De Palma, “Carlito’s Way” adlı filminde de bu filme teknik açıdan sıkça göz kırpmaktadır.

Film, Melanie Griffith’in Holly Body isimli punk pornocuyu oynaması, Deborah Shelton’ın karşı komşu Gloria rolüyle melankolik bakışları ve Craig Wasson’un “ben şimdi kendimi nerelere vursam” haliyle akıp giden enfes bir eserdir. Döneminin efsane gruplarından Frankie Goes To Hollywood’un “Relax” şarkısının eşlik ettiği porno film seti ise Body Double unutulmazları arasında hafızalara kazınmaktadır.

Brian De Palma filmine yazı yazarken genelde bir De Palma diye başlayıp uzun süre boş sayfaya bakmakla sonuçlanabilmektedir. Bundaki kişisel neden kilitlenme değil, De Palma hakkında pek çok ayrıntıdan hangisinden başlamak gerektiğine karar verememe olabilir. Eğer sinema ile yakından alakanız varsa De Palma, sizi filmleriyle büyütmüş yönetmenlerden biri bile olabilir. Yalnız; “Scarface”,” Dressed To Kill”, “Carrie”, “Carlito’s Way” ve “Body Double” gibi nicesini düşününce dikkatli büyümekte fayda var.

http://iyikotufilm.com/body-double-1984-2/

“24 Hours” Joy Division İnsanları

Joy Division ve Ian Curtis, müziğe aşık olan çoğu insanın kalbinde başka ve farklı bir önem taşır. Şarkılarıyla insanı dinleyici olarak ya da besteci olarak yetiştirir. Bu anlamda arkasında karanlık bir bahçesi olan bir okul gibidir. Hatta kulaklığınızdan gelen sesin çoğu kez sahibi Ian Curtis olabilir. “500 Days of Summer” izlerken bile Curtis’te seçiciliğiniz, yatakta uzanan bir Unknown Pleasures t-shirtünü izleyebilir.

Pek çok şarkısı, burada tek tek isimlerini veremeyeceğimiz kadar grup ve ünlü isimler tarafından coverlanmıştır. Yeniden yorumlanan eserlerden biri ise “Closer” albümünde bulunan “Twenty Four Hours” adlı enfes şarkıdır. Bu şarkıyı dinlediğinizde etrafınızdaki her duvarın boyası akmaya başlar, Ian Curtis’in size dokunan sesi rüyanızda düşme etkisine karşı verdiğiniz mücadele gibidir. Labirentleri çoktur, çıkışı ancak uyandığınızda mümkün olur.

Nine Inch Nails & Peter Murphy

Trent Reznor… Bu dünyaya çok uzak bilinmeyen bir yerden düşmüş en güzel şeylerden biridir sanırım. Nine Inch Nails ile yarattığı etki, karizması, sesi ve müziği ile başucu insanları arasında yer alır. Reznor yanına efsanevi grup Bauhaus’tan yine destan gibi adam, “yarim sen Ankara’yı mesken mi tuttun” Peter Murphy’i alıp 24 Hours’a yeniden seslendiğinde ise zihninizin içinde durmadan dönüp duran bir cover şaheserine imza atarlar. Bize ise sadece susup dinlemek kalır.  Kayıtlara geçmesi açısından bu yazıyı klavyeye alırken bile NIN coverı, fonda en az sekiz kez dönmüştür.

In Broken English

Fransız grup In Broken English, yan proje grup ismiyle HNN, ise 24 Hours’a farklı bir yorum getirmiştir. Elektronik öğelerin bolca yer verildiği bu cover, 80’lerin korku filmlerini hatırlatan bir versiyon olarak yerini almıştır. Kırılmış bir eser olarak sevilip sevilmemesi tartışmalı olan bu yorum ise şarkıyı deneyimlemek adına farklı bir tad olarak yerini almıştır. Denilebilir ki “ne diye aslı varken bu coverı dinleyeyim”, o da bir tercihtir.

16 Horsepower

David Eugene Edwards musiki külliyatı, hem sesi hem de müziğiyle sevenlerine ruh veren bir yapıdadır. Nina Simon “Sinnerman” coverı ile birlikte “24 Hours” yorumu bütün Eugene içtenliğini taşıyan, yürek söken bir etkiye sahiptir. Youtube’da ikamet eden versiyon David Eugene Edwards yorumu değildir ki çok özel olan 16 Horsepower versiyonu, bu koleksiyonun nadide parçası olarak müzik arşivinizde yer almalıdır.

 

The Twilight Sad

İskoç grup The Twilight Sad, Sonic Youth’un “Goo” album kapağına öykünen “Killed My Parents and Hit the Road” albümünde 24 Hours’un canlı cover versiyonuna yer vermiştir. The Twilight Sad’in yağdığı bir yorum olarak kulağı  grubun müziğine alışkın olmayanlar için aşırı yabancı ve yorucu gelebilir.

Aiden Baker

Sakin sularda gezinen bir yorum olarak Aiden Baker’ın coverı, ağır ağır çıkmaktadır Ian Curtis merdivenlerini… “ Oh, I never realized” demesi yakacak derecede şarkıya soğuk bir hava getirip sesiyle üşütür, kemik kıran etkisiyle dinleyicisini büyüleyebilir.  Cover için tek dileğim sapıtık bir dizinin bu versiyonu herhangi bir sahnesine fon olarak döşememesidir, belki de döşemiştir; ben duymamışımdır.

Karma To Burn, Audiotech, Empty Lives, Neologs, Rufus Party, Yellowfinn ve daha niceleri yeniden seslendirmiştir bu eseri… Joy Division’dan olma 24 hours fazla güzel yapısı ve ilk göz ağrısı olduğu için unutulmaz ancak üzerine döşenmiş farklı yorumları da dinlemek gerek. Michael Winterbottom filmi “24 Hour Party People” gibi bir deneyim yaşatan bu cover geçidini sevdiyse insan; Joy Division’un tüm eserlerini yeniden dinleyebilir. Bu sayede bir çok önemli grup tarafından pek çok şarkısının cover haline geldiği bir denizde yüzebilir.

http://biletsiz.com/24-hours-joy-division-insanlari/

Post Rock Zamanı

“Ayıdan dost, posttan rock olmaz” denilmesine karşın bir müzik türü olan post-rock hakkında akılda halen sorular dolaşabilir; postrock nedir, postrock insanın kendisini sevmesi midir, kendi aramızda post-rock yapmaya kalkarsak ne olur, albümün isminden grup ismine kadar yedi ceddimizin hatta “Game of Thrones” yedilerinden mi alıntı yapmamız gerekir,  şarkı uzunluklarını bir saate çıkarmak için ne kadar çalışmalıyız… Bütün bu karmaşa içinde post-rock dinleyicisine çok özel anlar sunan farklı bir kategoriye verilen addır. Hatta üç dört isimli çocuklar gibi adlar koyması bazen de 20 dakika enstrümantal olarak kendi etrafında dönmesidir. Burada pek çok önemli gruba yer veremesek de post-rock gruplarına ve  sizin için seçtiğimiz şarkılarına bir göz atalım.

Joy Wants Eternity

Seattle semalarından Ambient Instrumental Post- Rock grubu Joy Wants Eternity; “You Who Pretend to Sleep” ve “The Fog is Rising” albümlerinin yanında “Must You Smash Your Ears Before You Learn to Listen with Your Eyes” EP’siyle de oldukça dikkat çeken bir grup.  Şahsına münhasır ismi için de Calvin Klein yeni parfümüne isim arıyorsa bu ada göz koymasında fayda var. Müziğinin atmosferiyle havada tüy gibi uçuşan Joy Wants Eternity’den “Uriel” adlı parça ise kişiyi bambaşka diyarlara götürebilir.

Yndi Halda

Herhangi bir  sözün tarif edemeyeceği çok özel bir grup Yndi Halda… Memleketi itibariyle “Canterbury Tales” gibi olan Yndi Halda, “Awake! Awoke! This Heavy Gloom” ve “Enjoy Eternal Bliss” EP’siyle insanı resmen sokuyor. Fazla dinlenmesi ve üzerine ara verilmesi kendilerinin “Awoken From Fragile Coma” şarkısının ismi ve kendisi gibi bir hasar verebiliyor. Oysa Yndi Halda için burada dile gelen kendilerinin 17 dakikalık klasiği “Illuminate My Heart My Darling” oluyor; üçüncü dakikasından sonra bir şarkının nasıl ağlayabildiğini deneyimletiyor.

Godspeed You! Black Emperor (GYBE)

Montreal bağrından kopma bilinen en taş ustası post-rock gruplarından GYBE diskografisinde ” All Lights Fucked on the Hairy Amp Drooling”, “Slow Riot for New Zero Kanada”, “Allelujah! Don’t Bend! Ascend!” gibi pek çok albümü barındırıyor. Bu kaybolmuş anda ise yine bir klasik geliyor ve sona yaklaşırken coşuyor;

A Silver Mt. Zion (ASMZ)

Gücünü GYBE’dan alan A Silver Mt Zion, ise destan gibi albüm isimlerine sahip; “He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corners of Our Rooms…”, “Born into Trouble as the Sparks Fly Upward”, “13 Blues for Thirteen Moons”, “This Is Our Punk-Rock, Thee Rusted Satellites Gather + Sing”, “Horses in the Sky”, “Kollaps Tradixionales”. Yalnız derlememizde bu sefer  bir ASMZ klasiği olan 13  Angels Standing Guard ‘Round the Side of Your Bed” yerine “Sit in the Middle of Three Galloping Dogs” yaylılarıyla yer alıyor.

A Journey Down the Well

2006 yılında Taner Torun, Anna Erneman ve Martin Bjelfvenstam tarafından kurulan grup, “Harold and Maude” esintili  birbirinden güzel şarkı isimlerine sahip “The Funeral Album” adını taşıyan ilk albümlerinin ardından  2009 yılında ikinci albümleri “Sorry Monsters, I Have To Grow” ı yayınladı. A Silver Mt. Zion ve Yndi Halda gibi  post-rock akımını benimseyen grup, yeni elemanlarıyla yeni projelere hazırlanıyor. Grup üyelerinden Taner Torun’un bizim için kendilerine dair yaptığı tanıma göre “Journey Down The Well, klasik müzik enstrümanlarını kullanan, kullanırken de dışarı saldıkları seslerle oyunlar oynayan, post-rock tıkırtılı bir oluşum”

Maybeshewill

Geçtiğimiz yıl İstanbul’da da konser veren Maybeshewill single albümleri, “Not For Want of Trying”, “Sing the Word Hope in Four- Part Harmony”, “I Was Here For a Moment, Then I Was Gone” albümleri ve özellikle “Japanese Spy Transcriptt” adlı enfes EP’leri ile post-rock külliyatında çok özel bir yerde duruyor. “Rules of Attraction” filmine de döşenmiş “In Another Life When We Are Cats”i anlatmaya gerek yok, buyrun…

Post-rock  birbirinden değerli müzik gruplarını bir potada ve yine farklı türlerin karışımıyla birlikte topluyor. Buradan yola çıkarak diyelim ki sevgilinize nostaljik olsun diye bir kaset yapacaksınız -bir High-Fidelity insanısınız- lütfen kasediniz uzunluğu bakımından Post-Rock şarkılarıyla dolu olmasın, durup dururken körpe beyinleri yemeyin; ama “illa post-rock için bir karışık kaset yapacağım, nerden çıktı bilmiyorum” diyorsanız saydıklarımıza ek olarak harikalar diyarına adım atmak için buyrun;

Piano Magic – Music Won’t Save You From Anything But Silence

Motionless- Windmill

Ve...

The Severely Departed – In the Coming Days

Explosions In The Sky – A Song for Our Fathers

Destroyalldreamers- Swirling Colours Sink

Meanwhile Back in Communist Russia- Morning After Pill

The Evpatoria Report – “Taijin Kyofusho”

Eluvium – Nepenthe

Arca – Nyodene D

God is an Astronaut – All is Violent, All is Bright

Sigur Ros – Viorar Vel Til Loftarasa

Mogwai – I Know You Are, But What Am I?

65 Days of Static – Radio Protector

Yazarın Notu: Hepsini bir gecede dinlemeyiniz, başarılar…

http://biletsiz.com/post-rock/

Yatağın Etrafında Nöbet Tutan “13″ Blur

Blur; “Leisure”, “Modern Life Is Rubbish”, “Parklife”, “The Great Escape”, “Blur”, “Think Tank” albümleriyle başucu grubu olarak yerini almıştır. İş bu konser duyurusu vesilesiyle; “High Fidelity” misali hayatımın top 5 albümü arasında yer alan “13” külliyatına girmek gerekir. “13”, “Modern Life is Rubbish”  albümü ile birlikte kişisel Blur tarihimin en önemli albümleri arasında yer almaktadır. Grubun altıncı stüdyo albümü olarak 1999 yılında çıkarılan “13” , hayatınızın her anında size eşlik edebilecek ve vazgeçilemeyecek bir başucu albümü. Albüm şarkılarını konser kayıtlarından dinlemek ise ayrı bir  güzelliği olan deneyim.

Kaç kez bir albümü baştan sonatekrar, tekrar dinleyebilirsiniz… İnsanın yaşı ilerledikçe müzik zevki değişse de hayatınızda değişmeyecek nadir albümlerden biridir “13”.  Mutlu eder, canınızı sıkar, üzer, hayran bırakır; 13’ün adı ‘aşk’tır. “Tender” ile enfes bir giriş yapan albümde neredeyse pas geçip bir diğerine geçeceğiniz şarkı yoktur. Albüm içerisinde bir “Caramel” vardır ki,  ruhunu aktarmak mümkün değildir. Her dinleyici için ayrı bir deneyim olabilir. “Damon Albarn”a aşık olan bir kız, “The Good, The Bad & The Queen” İstanbul’a geldiğinde sahne arkası asistanlığını yapar. Yanıbaşında o kadar enerjik, mütevazi, bir o kadar canlı ve güler yüzlü Albarn’ı görmek rüyaların gerçek olması gibidir. Not defterini uzatıp Albarn’dan “Caramel Caravan” olarak imzalamasını ister ve  heyecandan ne diyeceğini de bir güzel şaşırır. Yaşamımın en önemli anlarından biri olan bu hatıraya damgasını vuran 13 albümündeki “Caramel” adlı şarkıdır. (bir diğeri ise Think Tank’tan Caravan) Eser, sanki bu dünyadan değildir. Başka bir yerden tam kalbinize düşer. Öyle bir düşüştür ki  “low, low, low, low”  sözleri duyulduğunda rüyanızda yere çakılma deneyimi yaşatır.

Albümün diğer bir güzelliği ise  grubun en güzel şarkılarından biri olan “Trimm Trabb” olarak hafıza kayıtlarında yerini alır. Bu eserin İtalya’daki 2003 canlı performansı da oldukça başarılıdır.”Trimm Trabb”, duygularınızı altüst ederken hafızanızın ayarlarıyla da oynar. “Coffee & TV” ile “Trailer Park” ise sıradan bir günü güzelleştirmek için yanınıza kıvrılan şarkılardandır.

Her an ulaşabileceğiniz bir yerde duran, size dokunan, başınızı omzuna yaslayabileceğiniz düşünceli bir arkadaş gibidir “13”… Bir bakarsınız; seneler geçmiştir ama o hala size yakın, eskisi gibi güzel ve tektir. Bir  A Silver Mt. Zion özlü sözünde dendiği gibi; yatağınızın etrafında nöbet tutan “13″ melektir.

13 kez “13” dinleten “13” Seyir Defteri:

1. Tender
2. Bugman
3. Coffee & TV
4. Swamp Song
5. 1992
6. B.L.U.R.E.M.I.
7. Battle
8. Mellow Song
9. Trailer Park
10. 
    
11. 10.Caramel
12. Trimm Trabb
13. No Distance Left To Run
14. Optigan 1        http://biletsiz.com/yatagin-etrafinda-nobet-tutan-13-blur/

American Horror Story Karanlığı

"Glee" ve "Nip Tuck" gibi başarılı dizilerin yaratıcısı Ryan Murphy’nin diğer bir dizisi American Horror Story… Şu dönemde American Horror Story Asylum olarak ikinci sezonuyla arz-ı endam eden, korku, cinsellik ve şiddet öğelerini barındıran yapım; kuşkusuz son yılların en iyi dizilerinden. Müzikleri ise en az kendisi kadar başarılı. Bazı şarkılar huzurlu gibi görünse de öyle bir atmosphere döşeniyor ki huzurlu huzursuz diye nitelendirmek bile mümkün olmuyor.

American Horror Story’nin birinci sezonu, üç kişilik bir aile olan Harmon’ların, Boston’dan Los Angeles’ta “The Amityville Horror” tarzı bir eve taşınarak yeni bir başlangıç yapmalarını aktarıyor. Dizinin fonunda dönen şarkılar, dizinin içine Pleasantville misali yerleşmenizi, hatta o evden çıkamamanızı sağlıyor.

Dolu dolu bir ikinci sezondan önceki ilk sezon müziklerine bakarsak; mutant bir karışım bizi bekliyor. İlk bölümde Powersolo’dan “Baby, You Ain’t Looking Right ” duymak, dizinin şiddetini ateşliyor. Eser, sanki evin etrafını alevlerle sarıyor. Yine ilk bölümde “Patience and Prudence” deneyimi, eski zamanlara götürüp size iki uyuz çocukla evin içinde başbaşa bırakıyor. İkinci bölüm olan Home Invasion’da ise Mirah’tan “Special Death”, ölümün  yarattığı boşluğun içine bakıyor, özel bir karanlıkta bizi bekliyor.

American Horror Story seyir defterinde ilerlerken “Hair” ateşi bile alevlenip The 5th Dimensions’tan “Aquarius (Let The Sunshine)” melodisini takip ederek  The Doors konserine hazırlık yapmak mümkün. Böylece 60’ların o enfes müzik zevkini evin loş duvarlarında yankılanabiliyor. Dizide daha sonra enfes parçası “For Everything a Reason” ile tekrar duyacağımız Carina Round ise ikinci bölümde  “Do you” adlı şarkısı ile sanki huzurluymuş gibi görünüp aldatıcı bir ruh hali yaşatabiliyor. Evin her tarafını saran “Do You”, zaman kavramını unutturuyor. Şarkının tamamını deneyimlersek; herşeyin, gözümüzün önünden geriye doğru sarılarak hareket edişine tanıklık edebiliyoruz.

Dizide şaşırtıcı olan; Coppola’nın Bram Stoker’s Dracula’sından olma, Wojciech Kilar’dan doğma “The Beginning”in tüyler ürpertici ve karizmatik dokusunun tekrar başka bir sahnede yer alması. 1. Sezon ilerledikçe huzursuz huzurlular, manyaklar, ucubeler birarada toplanırken kullanılan bütün şarkılar da onlara eşlik ediyor. Haroula Rose’dan “Lavender Moon”, bu sakin-manik akımın öncülerinden olarak dizideki yerini alıyor.

Şarkı kullanımında bazen Baz Luhrmann’ın Moulin Rouge’unu hatırlatan American Horror Story, çok sakin bir melodiyle evi kan gölüne de çevirebiliyor. Kill Bill’in de unutulmaz ıslığının kaynağı Bernard Herrman’dan “Twisted Nerve”, bütün evi ıslık hızında boyayabiliyor. Dizi akla geldikçe “Tainted Love” bile yeniden dile gelebiliyor. Lights on’dan “I, The Sun” ise dizide  efsaneleşiyor. Kişisel olarak yaklaşırsak; en psikopat şarkılardan birinin Kissing Cousins adlı grubun “Don’t Look Back” adlı şarkısı olduğuna inanıyorum. Dizinin karanlık havasına pişmanlığı, acıyı ve suçluluğu karıştıran; biraz ergen ruhu taşısa da ayrı bir güzelliği olan bir eser. Bu şarkının melodisinin evin neresinden geldiği de ayrı bir önem taşıyor.

American Horror Story şarkılarıyla birlikte lanetli bir ev inşaa ediyor. Bu eserleri, tek tek döşemelere çiviliyor. Gossling’den “Hazard” duvarları kırmızıya ve siyaha boyarken bu kasvetli evin içinden asla çıkamayacağınızın farkına varıyorsunuz. Marvelous Toy’dan “El Infiél” dinlerken ise evin sakinlerinin, sadece seyirci olan sizin dönüşüm geçirmeniz için biraraya geldiklerini deneyimliyorsunuz. Bu ev, hem görsel hem de musiki açıdan ev olmaktan çıkıyor. Giderek mutant bir yer oluyor.

Dizinin 1. Sezon şarkılarını evinize ya da şarkı listenize davet ettiğinizde; karanlık atmosferin, kanınızı emen vampir bir ruhu var. Öyle ki fazla dinlerseniz; baş dönmesi yaratabilir, bütün kanınızı çekebilir; sizi evin içine hapsedebilir. Tüm dünya, müziklerinin kırmızı duvarlarından duyulduğu lanetli bir eve dönüşebilir. Evin kapısında “Karanlık tarafa hoşgeldiniz” yazılı bir paspas sizi karşılayabilir.

http://biletsiz.com/american-horror-story-karanligi/