Post Rock Zamanı

“Ayıdan dost, posttan rock olmaz” denilmesine karşın bir müzik türü olan post-rock hakkında akılda halen sorular dolaşabilir; postrock nedir, postrock insanın kendisini sevmesi midir, kendi aramızda post-rock yapmaya kalkarsak ne olur, albümün isminden grup ismine kadar yedi ceddimizin hatta “Game of Thrones” yedilerinden mi alıntı yapmamız gerekir,  şarkı uzunluklarını bir saate çıkarmak için ne kadar çalışmalıyız… Bütün bu karmaşa içinde post-rock dinleyicisine çok özel anlar sunan farklı bir kategoriye verilen addır. Hatta üç dört isimli çocuklar gibi adlar koyması bazen de 20 dakika enstrümantal olarak kendi etrafında dönmesidir. Burada pek çok önemli gruba yer veremesek de post-rock gruplarına ve  sizin için seçtiğimiz şarkılarına bir göz atalım.

Joy Wants Eternity

Seattle semalarından Ambient Instrumental Post- Rock grubu Joy Wants Eternity; “You Who Pretend to Sleep” ve “The Fog is Rising” albümlerinin yanında “Must You Smash Your Ears Before You Learn to Listen with Your Eyes” EP’siyle de oldukça dikkat çeken bir grup.  Şahsına münhasır ismi için de Calvin Klein yeni parfümüne isim arıyorsa bu ada göz koymasında fayda var. Müziğinin atmosferiyle havada tüy gibi uçuşan Joy Wants Eternity’den “Uriel” adlı parça ise kişiyi bambaşka diyarlara götürebilir.

Yndi Halda

Herhangi bir  sözün tarif edemeyeceği çok özel bir grup Yndi Halda… Memleketi itibariyle “Canterbury Tales” gibi olan Yndi Halda, “Awake! Awoke! This Heavy Gloom” ve “Enjoy Eternal Bliss” EP’siyle insanı resmen sokuyor. Fazla dinlenmesi ve üzerine ara verilmesi kendilerinin “Awoken From Fragile Coma” şarkısının ismi ve kendisi gibi bir hasar verebiliyor. Oysa Yndi Halda için burada dile gelen kendilerinin 17 dakikalık klasiği “Illuminate My Heart My Darling” oluyor; üçüncü dakikasından sonra bir şarkının nasıl ağlayabildiğini deneyimletiyor.

Godspeed You! Black Emperor (GYBE)

Montreal bağrından kopma bilinen en taş ustası post-rock gruplarından GYBE diskografisinde ” All Lights Fucked on the Hairy Amp Drooling”, “Slow Riot for New Zero Kanada”, “Allelujah! Don’t Bend! Ascend!” gibi pek çok albümü barındırıyor. Bu kaybolmuş anda ise yine bir klasik geliyor ve sona yaklaşırken coşuyor;

A Silver Mt. Zion (ASMZ)

Gücünü GYBE’dan alan A Silver Mt Zion, ise destan gibi albüm isimlerine sahip; “He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corners of Our Rooms…”, “Born into Trouble as the Sparks Fly Upward”, “13 Blues for Thirteen Moons”, “This Is Our Punk-Rock, Thee Rusted Satellites Gather + Sing”, “Horses in the Sky”, “Kollaps Tradixionales”. Yalnız derlememizde bu sefer  bir ASMZ klasiği olan 13  Angels Standing Guard ‘Round the Side of Your Bed” yerine “Sit in the Middle of Three Galloping Dogs” yaylılarıyla yer alıyor.

A Journey Down the Well

2006 yılında Taner Torun, Anna Erneman ve Martin Bjelfvenstam tarafından kurulan grup, “Harold and Maude” esintili  birbirinden güzel şarkı isimlerine sahip “The Funeral Album” adını taşıyan ilk albümlerinin ardından  2009 yılında ikinci albümleri “Sorry Monsters, I Have To Grow” ı yayınladı. A Silver Mt. Zion ve Yndi Halda gibi  post-rock akımını benimseyen grup, yeni elemanlarıyla yeni projelere hazırlanıyor. Grup üyelerinden Taner Torun’un bizim için kendilerine dair yaptığı tanıma göre “Journey Down The Well, klasik müzik enstrümanlarını kullanan, kullanırken de dışarı saldıkları seslerle oyunlar oynayan, post-rock tıkırtılı bir oluşum”

Maybeshewill

Geçtiğimiz yıl İstanbul’da da konser veren Maybeshewill single albümleri, “Not For Want of Trying”, “Sing the Word Hope in Four- Part Harmony”, “I Was Here For a Moment, Then I Was Gone” albümleri ve özellikle “Japanese Spy Transcriptt” adlı enfes EP’leri ile post-rock külliyatında çok özel bir yerde duruyor. “Rules of Attraction” filmine de döşenmiş “In Another Life When We Are Cats”i anlatmaya gerek yok, buyrun…

Post-rock  birbirinden değerli müzik gruplarını bir potada ve yine farklı türlerin karışımıyla birlikte topluyor. Buradan yola çıkarak diyelim ki sevgilinize nostaljik olsun diye bir kaset yapacaksınız -bir High-Fidelity insanısınız- lütfen kasediniz uzunluğu bakımından Post-Rock şarkılarıyla dolu olmasın, durup dururken körpe beyinleri yemeyin; ama “illa post-rock için bir karışık kaset yapacağım, nerden çıktı bilmiyorum” diyorsanız saydıklarımıza ek olarak harikalar diyarına adım atmak için buyrun;

Piano Magic – Music Won’t Save You From Anything But Silence

Motionless- Windmill

Ve...

The Severely Departed – In the Coming Days

Explosions In The Sky – A Song for Our Fathers

Destroyalldreamers- Swirling Colours Sink

Meanwhile Back in Communist Russia- Morning After Pill

The Evpatoria Report – “Taijin Kyofusho”

Eluvium – Nepenthe

Arca – Nyodene D

God is an Astronaut – All is Violent, All is Bright

Sigur Ros – Viorar Vel Til Loftarasa

Mogwai – I Know You Are, But What Am I?

65 Days of Static – Radio Protector

Yazarın Notu: Hepsini bir gecede dinlemeyiniz, başarılar…

http://biletsiz.com/post-rock/

Yatağın Etrafında Nöbet Tutan “13″ Blur

Blur; “Leisure”, “Modern Life Is Rubbish”, “Parklife”, “The Great Escape”, “Blur”, “Think Tank” albümleriyle başucu grubu olarak yerini almıştır. İş bu konser duyurusu vesilesiyle; “High Fidelity” misali hayatımın top 5 albümü arasında yer alan “13” külliyatına girmek gerekir. “13”, “Modern Life is Rubbish”  albümü ile birlikte kişisel Blur tarihimin en önemli albümleri arasında yer almaktadır. Grubun altıncı stüdyo albümü olarak 1999 yılında çıkarılan “13” , hayatınızın her anında size eşlik edebilecek ve vazgeçilemeyecek bir başucu albümü. Albüm şarkılarını konser kayıtlarından dinlemek ise ayrı bir  güzelliği olan deneyim.

Kaç kez bir albümü baştan sonatekrar, tekrar dinleyebilirsiniz… İnsanın yaşı ilerledikçe müzik zevki değişse de hayatınızda değişmeyecek nadir albümlerden biridir “13”.  Mutlu eder, canınızı sıkar, üzer, hayran bırakır; 13’ün adı ‘aşk’tır. “Tender” ile enfes bir giriş yapan albümde neredeyse pas geçip bir diğerine geçeceğiniz şarkı yoktur. Albüm içerisinde bir “Caramel” vardır ki,  ruhunu aktarmak mümkün değildir. Her dinleyici için ayrı bir deneyim olabilir. “Damon Albarn”a aşık olan bir kız, “The Good, The Bad & The Queen” İstanbul’a geldiğinde sahne arkası asistanlığını yapar. Yanıbaşında o kadar enerjik, mütevazi, bir o kadar canlı ve güler yüzlü Albarn’ı görmek rüyaların gerçek olması gibidir. Not defterini uzatıp Albarn’dan “Caramel Caravan” olarak imzalamasını ister ve  heyecandan ne diyeceğini de bir güzel şaşırır. Yaşamımın en önemli anlarından biri olan bu hatıraya damgasını vuran 13 albümündeki “Caramel” adlı şarkıdır. (bir diğeri ise Think Tank’tan Caravan) Eser, sanki bu dünyadan değildir. Başka bir yerden tam kalbinize düşer. Öyle bir düşüştür ki  “low, low, low, low”  sözleri duyulduğunda rüyanızda yere çakılma deneyimi yaşatır.

Albümün diğer bir güzelliği ise  grubun en güzel şarkılarından biri olan “Trimm Trabb” olarak hafıza kayıtlarında yerini alır. Bu eserin İtalya’daki 2003 canlı performansı da oldukça başarılıdır.”Trimm Trabb”, duygularınızı altüst ederken hafızanızın ayarlarıyla da oynar. “Coffee & TV” ile “Trailer Park” ise sıradan bir günü güzelleştirmek için yanınıza kıvrılan şarkılardandır.

Her an ulaşabileceğiniz bir yerde duran, size dokunan, başınızı omzuna yaslayabileceğiniz düşünceli bir arkadaş gibidir “13”… Bir bakarsınız; seneler geçmiştir ama o hala size yakın, eskisi gibi güzel ve tektir. Bir  A Silver Mt. Zion özlü sözünde dendiği gibi; yatağınızın etrafında nöbet tutan “13″ melektir.

13 kez “13” dinleten “13” Seyir Defteri:

1. Tender
2. Bugman
3. Coffee & TV
4. Swamp Song
5. 1992
6. B.L.U.R.E.M.I.
7. Battle
8. Mellow Song
9. Trailer Park
10. 
    
11. 10.Caramel
12. Trimm Trabb
13. No Distance Left To Run
14. Optigan 1        http://biletsiz.com/yatagin-etrafinda-nobet-tutan-13-blur/

American Horror Story Karanlığı

"Glee" ve "Nip Tuck" gibi başarılı dizilerin yaratıcısı Ryan Murphy’nin diğer bir dizisi American Horror Story… Şu dönemde American Horror Story Asylum olarak ikinci sezonuyla arz-ı endam eden, korku, cinsellik ve şiddet öğelerini barındıran yapım; kuşkusuz son yılların en iyi dizilerinden. Müzikleri ise en az kendisi kadar başarılı. Bazı şarkılar huzurlu gibi görünse de öyle bir atmosphere döşeniyor ki huzurlu huzursuz diye nitelendirmek bile mümkün olmuyor.

American Horror Story’nin birinci sezonu, üç kişilik bir aile olan Harmon’ların, Boston’dan Los Angeles’ta “The Amityville Horror” tarzı bir eve taşınarak yeni bir başlangıç yapmalarını aktarıyor. Dizinin fonunda dönen şarkılar, dizinin içine Pleasantville misali yerleşmenizi, hatta o evden çıkamamanızı sağlıyor.

Dolu dolu bir ikinci sezondan önceki ilk sezon müziklerine bakarsak; mutant bir karışım bizi bekliyor. İlk bölümde Powersolo’dan “Baby, You Ain’t Looking Right ” duymak, dizinin şiddetini ateşliyor. Eser, sanki evin etrafını alevlerle sarıyor. Yine ilk bölümde “Patience and Prudence” deneyimi, eski zamanlara götürüp size iki uyuz çocukla evin içinde başbaşa bırakıyor. İkinci bölüm olan Home Invasion’da ise Mirah’tan “Special Death”, ölümün  yarattığı boşluğun içine bakıyor, özel bir karanlıkta bizi bekliyor.

American Horror Story seyir defterinde ilerlerken “Hair” ateşi bile alevlenip The 5th Dimensions’tan “Aquarius (Let The Sunshine)” melodisini takip ederek  The Doors konserine hazırlık yapmak mümkün. Böylece 60’ların o enfes müzik zevkini evin loş duvarlarında yankılanabiliyor. Dizide daha sonra enfes parçası “For Everything a Reason” ile tekrar duyacağımız Carina Round ise ikinci bölümde  “Do you” adlı şarkısı ile sanki huzurluymuş gibi görünüp aldatıcı bir ruh hali yaşatabiliyor. Evin her tarafını saran “Do You”, zaman kavramını unutturuyor. Şarkının tamamını deneyimlersek; herşeyin, gözümüzün önünden geriye doğru sarılarak hareket edişine tanıklık edebiliyoruz.

Dizide şaşırtıcı olan; Coppola’nın Bram Stoker’s Dracula’sından olma, Wojciech Kilar’dan doğma “The Beginning”in tüyler ürpertici ve karizmatik dokusunun tekrar başka bir sahnede yer alması. 1. Sezon ilerledikçe huzursuz huzurlular, manyaklar, ucubeler birarada toplanırken kullanılan bütün şarkılar da onlara eşlik ediyor. Haroula Rose’dan “Lavender Moon”, bu sakin-manik akımın öncülerinden olarak dizideki yerini alıyor.

Şarkı kullanımında bazen Baz Luhrmann’ın Moulin Rouge’unu hatırlatan American Horror Story, çok sakin bir melodiyle evi kan gölüne de çevirebiliyor. Kill Bill’in de unutulmaz ıslığının kaynağı Bernard Herrman’dan “Twisted Nerve”, bütün evi ıslık hızında boyayabiliyor. Dizi akla geldikçe “Tainted Love” bile yeniden dile gelebiliyor. Lights on’dan “I, The Sun” ise dizide  efsaneleşiyor. Kişisel olarak yaklaşırsak; en psikopat şarkılardan birinin Kissing Cousins adlı grubun “Don’t Look Back” adlı şarkısı olduğuna inanıyorum. Dizinin karanlık havasına pişmanlığı, acıyı ve suçluluğu karıştıran; biraz ergen ruhu taşısa da ayrı bir güzelliği olan bir eser. Bu şarkının melodisinin evin neresinden geldiği de ayrı bir önem taşıyor.

American Horror Story şarkılarıyla birlikte lanetli bir ev inşaa ediyor. Bu eserleri, tek tek döşemelere çiviliyor. Gossling’den “Hazard” duvarları kırmızıya ve siyaha boyarken bu kasvetli evin içinden asla çıkamayacağınızın farkına varıyorsunuz. Marvelous Toy’dan “El Infiél” dinlerken ise evin sakinlerinin, sadece seyirci olan sizin dönüşüm geçirmeniz için biraraya geldiklerini deneyimliyorsunuz. Bu ev, hem görsel hem de musiki açıdan ev olmaktan çıkıyor. Giderek mutant bir yer oluyor.

Dizinin 1. Sezon şarkılarını evinize ya da şarkı listenize davet ettiğinizde; karanlık atmosferin, kanınızı emen vampir bir ruhu var. Öyle ki fazla dinlerseniz; baş dönmesi yaratabilir, bütün kanınızı çekebilir; sizi evin içine hapsedebilir. Tüm dünya, müziklerinin kırmızı duvarlarından duyulduğu lanetli bir eve dönüşebilir. Evin kapısında “Karanlık tarafa hoşgeldiniz” yazılı bir paspas sizi karşılayabilir.

http://biletsiz.com/american-horror-story-karanligi/

Fallulah’ın Kırmızı Düşleri

“Dünya başka bir dünya gibiydi. Uysallaştırılmış, zincire vurulmuş bir canavara bakmaya çalışmıştık, oysa orada gördüğümüz, canavarca ama özgür bir şeydi. Dünya dışında bir şeydi, insanlar da, hayır, insanlık dışı değildiler. En kötüsü de buydu anlıyor musunuz? İnsanlık dışı olmadıkları kuşkusu… Ağır ağır çöküyordu bu duygu insanın üstüne… Çığlıklar atıyorlar, sıçrıyor, oldukları yerde dönüyor, yüzlerini korkunçlaştırıyorlardı; ama insanı heyecanlandıran, insanlıklarını- sizinki gibi olan insanlıklarını- ve bu çılgın, coşkun kalabalıkla olan uzak akrabalığını düşünmekti. Çirkindi. Evet, oldukça çirkindi; ama yüreğin varsa, o gürültünün korkunç sıcaklığının, içinde ufacık da olsa bir tepki yarattığını kabullenir; senin- ilk çağların gecesini böylesine uzak olan senin-kavrayabileceğin bir anlamı olduğundan uzakta uzağa kuşkulanabilirdin.”

                                                                     James Conrad – Karanlığın Yüreği

Fallulah’ın “Give Us A Little Love”  adlı şarkısını dinlerken dünya, bizim dünyamızdan başka bir dünya gibiydi. Tüm dünya belki de bir akıl hastanesiydi. İnsan, bu şarkı eşliğinde çıplak ayaklarıyla dünyanın akıl koridorlarında dolaşıp karanlığın yüreğine inebilirdi ve nihayetinde kendi cennet ve cehennemini yaşayabilirdi.

Yıl 2023; Dünya, Dünya Değilken…

Dünya o yıllarda tam donanımlı bir akıl hastanesine dönmüştü. Toprak fayanslanmış gökyüzü ise artık kırmızıya boyanmıştı. Nereye ait olduklarını bilmeyen insanlar, beyazlara bürünmüş; zamanı unutmuştu. Kırmızı gökyüzünden “Give Us A Little Love”  yankılanmaya başladı. Sanki gök gürlüyordu ve kırmızı damlalar, binlerce hastalıklı aklın diyarına yavaş yavaş düşmeye başladı. Beyaz fayansa düşen ilk kırmızı damla, en azından benim gördüğüm ilk damlaydı. Üzerimdeki beyaz elbise yavaş yavaş kırmızıya bürünürken, çıplak ayakla kırmızı sularla yıkanan fayanslardan yürümeye başladım.

Kırmızı sular, beyaz fayanslara vuruyordu; yağmur dinmiyordu. Yolun sonuna geldiğimde fayanslar bitti, son fayansta ayağım kırmızı suyla şekiller çizerken karşımda uçsuz bucaksız lacivert deniz vardı. Kırmızı yağmur denizen sularıyla oynarken gözümü kapatıp kendimi aşağı doğru bıraktım. Denizin altında gözlerimi açtığımda lacivert ekranda yüzen bir balık gibiydim. Birden solungaçlarımı hissettim. O sırada Bana doğru yaklaşan gümüş renkli küçük balıkların sürülerine eşlik ettim. Yönümü sürüyle çizerken Fallulah eşliğinde sürünün gümüş rengine boyandım. Sürü açıldığında ise lacivert enginliğin içinde bir gölge bana doğru yaklaşmaya başladı. Gittikçe büyüyen bu gölge, Moby Dick’ten başkası değildi. Onun gözümün önünden geçip gittiğini görürken sadece onu izledim. Görkemine hayranlıkla bakakaldım.

Akıntıyla sürüklenirken kendime geldiğimde sırtımda bir acı hissettim. Omzuma baktım, sancılar o kadar şiddetliydi ki başta anlayamadım. İlk once sağ, sonra sol kanadım çıktı. Beyaz tüyler lacivert denizde yavaş yavaş süzülmeye başladı. Yukarı bakıp kanat çırpmaya başladım, önce dengemi kuramadım, denizden çıkıp tekrar denize düştüm. Sonra bir daha, bir daha, bir daha… Kırmızı gökyüzündeki damlalar kanatlarımı boyadıkça lacivert denizin üzerinde kıpkırmızı kanatlı bir heykel gibi duruyordum. Yukarı baktım ve kanatlarımı açıp kırmızı göğe doğru yükseldim.

Gökyüzünde hala duyabiliyordum “Give us a little love” dualarını… Yorulduğumu hissettim ama kanat çırpmaya devam ettim. Kırmızı göğün üst katmanında etrafım simsiyahtı. Hiçbir şey göremiyordum. O sırada tüm dünyanın ulaşmaya çalıştığı ağzı altın renkli yanardağı gördüm. Ona doğru uçtukça sıcaklık daha da artıyordu. Kırmızı damlalar buradan mı düşüyordu… Karanlığın yüreği burada mı atıyordu…

Tüm korkularımızın dağdan fışkırdığını gördüğüm anda kanatlarım alev aldı. Yeryüzüne yanarak düşerken düşündüğüm tek şey, herkesin duası minik bir sevgi miydi… Herkes beklediği sevgiyi görse açık hava akıl hastanesi olur muydu… Ya da duaları kabul olsa gökten yağa yağa ben mi yağardım… Tüm bunlar, saniyeler hızında aklımdan geçerken yeryüzüne bir kılçık olarak çarptım. Çarpmayla birlikte gözlerimi, bir hastane odasında açtım, duvardaki takvim yaprağı 2013 diye yırtınırken  “Give Us A Little Love” odada yankılanıyordu. Şarkı, komadaki bir aklın uykuda sevilen düşleriydi ve nihayetinde karanlığın yüreğinden açık hava akıl hastanesine düşen kırmızı bir damlaydı.

http://biletsiz.com/fallulahin-kirmizi-dusleri/

The Black Heart Procession Masalı

“The Black Heart Procession”, Poe ve Lovecraft karışımı gibi bir grup… “Three” gibi bir albüm yapıp zamansız bir şekilde tepenize inebilirler. The Cure “Pornography” ve“Disintegration” albümleri gibi “Three”yi de fazla dinlemek bünyeye zarar verebilirler.  Sırf bu yüzden “Three”nin tadı hep damaktayken 2009 çıkışlı “Six” albümü, kulağınızda kara bir masalı dillendirebilir.

Karanlık diyarların birinde daha önce ışık görmeyen sürekli nasıl bir şey olduğunu babasından dinleyen bir kız yaşarmış. Bir gece karanlığı aşmak için siyah denizi aşması gerektiğini düşünmüş. Işık olmadığı için adeta körleşen toplumundan olabildiğince uzaklaşmakmış amacı… Kendi karanlığında toparlanırken el yordamıyla babasının kendisine bıraktığı kutuyu buluvermiş. Kutunun içinden başka bir küçük kutu daha çıkmış. Kutuyu sallamış ama ne olduğunu anlamamış, alıp yürümeye başlamış.

Denizin sesi daha once hiç bu kadar güzel gelmemiş kulağına… Dalga seslerine doğru usulca ilerlerken sapıtık sesli bir cadıyla karşılaşmış. Sapıtık cadı onu diyarına geri döndürmek için kafasına bir taş atmış  ama kız “hade len kro kadın, çekil yolumdan ucube” demiş. Cadı nedendir bilinmez, fazla sapıtmadan uzaklaşmış. Kız, sahile geldiğinde dalga sesleri radyo frekanslarıyla karışmış, anlayamadığı bir uğultu duymuş. Aniden manyak gibi koşuşan fare sürüsünün üzerine gelmesiyle düşmüş ve kuma gömülmüş. Tırnaklarıyla üzerindeki kumu atmaya çalışmış, cadıya laflar hazırlamış. Tam kumda sıkışıp kaldığında kumlar da yavaş yavaş suya karışmaya başlamış. Yüzmeye başladığında tüm kumun siyah denize dönüştüğünü ancak katrana bulandığında farketmiş. Kumlar denize karışmış, kız da denize… Bir süre sonra da denizde yüzmekten ve katranla cebelleşmekten yorulan kızın bilinci gidip gelmeye başlamış. Kızın bilinci, denizin zehirli kısmının akışına kapılmış. Tam o sırada bir el, elini tutmuş, onu bir sandala çıkarmış, kız nereye çıktığını bilmediği için adımlarını saymaya başlamış ve sandala çıktığında bayılmış. Kendine geldiğinde elini tutan kişiyi aramış, seslenmiş ama hiçbir ses gelmemiş. Hıçkırarak ağlamaya başlamış. Bir anda gözünden akan damlalar, hafif bir ışık saçarak denize damlamış, bir şeyler gördüğünü sanmış. Gözünden akan her damla, suya bir takım yazılar, şekiller yazmış. Artık gördüğüne şaşırıp sevinen kız, yazıların ne olduğunu çözmeye çalışırken elinden kayan yazılar, suda silinmeye başlamış ve her yer tekrar karanlığa gömülmüş.

Kız, kendi karanlığında bağırmaya, ağlamaya ve etrafa dokunmaya çalışırken sandal bir gürültüyle sarsılmış, kara bir kayaya çarpıp parçalanmış. Siyah denizin ortasındaki kayanın üzerine çıkmış ve sandalın suya gömülme seslerini dinlemiş. Karaya çıktığını aydınlık bir yere geldiğini ve göreceğini düşünerek sevinmiş. Sevinçle yürümek istemiş ama kayadan ötesinin deniz olduğunu, kendine ait küçük bir ada gibi olan bir kaya parçasında olduğunu uzun bir sure süründükten sonra anlamış. O sırada aklına cebindeki kutu gelmiş, tekrar kutuyu çıkarıp sallamış. İçini açmaya çalışırken eline küçük uzun çöpler gelmiş. 13 tane çöpün ne olduğunu bir süre sonra kavramış. Hepsi babasının anlattığı kibritçi kız masalındaki kibritlermiş. ilk önce bir kibrit çöpünü yakmaya çalışmış. sonra iki, üç… Her yakamadığını denize atmış. Hayır! O kibritçi kızdan daha şanslıymış yaktığında ışığa ve sıcağa kavuşacakmış. Islak üstüyle zangır zangır titreyen kibritçi kız, en sonunda 13. çöpe gelmiş; bir umutla çakmış, bir daha bir daha, elleri acıyıncaya kadar bir daha, bir daha…  Sonra kavramış; ıslandığı için yanmadığını ve asla yanamayacağını… O elin tekrar gelmesini beklemiş 6 gün boyunca… Beklemekten usanmış bu beden, en sonunda uzanmış ve bir daha uyanmamış. The Black Heart Procession penceresinden her baktığımızda siyah denizin ortasındaki deniz fenerinin hikayesi buymuş; bir yanıp bir sönen, kendisi denizi aydınlatan bir fenere dönüşen kızın masalı, yıllar boyunca dinlenecekmiş ve o el “play” tuşuna basacakmış tekrar, tekrar…

“Six” Albümü Şarkı Listesi:

01 – When You Finish Me

02 – Wasteland

03 – Witching Stone

04 – Rats

05 – Heaven And Hell

06 – Drugs

07 – All My Steps

08 – Forget My Heart

09 – Liar’s Ink

10 – Suicide

11 – Back To The Underground

12 – Last Chance

13 – Iri Sulu

http://biletsiz.com/the-black-heart-procession-masali/

Bir Sabah Black Crow’la Uyandın Mı Hiç…

Bir Çarşamba sabahıydı, dört duvar içinde oturmuş, tüylerin arasında uzanırken Jason Molina’nın enfes sesinden yeniden “The Black Crow”un deneyimi akla düşüverdi. Songs Ohia’nın The Lioness albümünün kapısı çalındı, işaret parmağı “play” tuşunu gösterdiğinde zaman durdu.

Bir arkadaşa bakıp çıkacakmış gibiydi akıl, “The Black Crow” dinlerken… Tehlikeli aklın itirafları gibi kendi zihninin boş koridorlarında dolanır mı insan ya da kırmızı ev boyacısı gibi tavana bakıp asılı kalır mı baş aşağı… Şarkı, belleğin koridorlarında dolaşırken küçük bir parazit gibi ellerinde ve yüzünde etkisini hissettiriyordu Tekrar dinlendiğinde bambaşka bir akıl odasındaydı varlığın. Perdeleri kadife zihin odasında, tüm geçmiş anıların doldurulduğu kasetler, tavana kadar uzanan raflar içindeydi. Seçmek için parmaklar gezindi üzerinde, bir diğerinden ötekine… Dünyanın bütün kaset bantları tam silah gibi dayanan parmağın ucundaki akıldaydı ve bu zihin, evet bu zihin, kendisi bir kasetti. Bantları odalarının duvarlarına sarmalanan, bantları odalarına perde ve duvar kağıdı olan…

Fonda mı çalıyordu The Black Crow yoksa zihnin içinde mi… Bütün anıların olay yeri  bantlarını çekip kaldırdın ve bir anı odasına girdi aklın içine uçan siyah bir karga… Bütün odalarda süzüldü ve birinin içine yanlışlıkla giriverdi. Jason Molina yeminin dördüncü dakikasında kayboluşa dair haykırmaya başladığında karga, o duvardan diğer duvara çarptı. Duvarların üzerine kaplanmış bantlar sıyrılmaya, anılar yüzeye çıkmaya hazırdı. Dört duvarı siyah anı bantlarıyla kaplanan duvarlar her kanat vuruşunda aşındıkça üzeri sargılı bütün duygular ordaydı.; kaybolmamıştı, uçarak yükseldi, yükseldi  ve kaybolacak sanıldı ama öyle olmadı, olamadı. Bir baktın ki duvarlar bantlar yerine siyah kuş tüyleriyle kaplanmaya başladı, iç acıdı bir ses duyuldu; “it’s fading…”

Hiçbir şey kaybolmadı o akıl odasında, sanki “hiçbir şey görmedin Hiroşima” repliği gibi yankılandı aklında… Üzerini boyadın kırmızıya, siyaha hatta kaset bantlarını sara sara o odayı unuttuğunu sandın. Ancak bir gün gökten The Black Crow düştü; bir kanadı sana, bir kanadı bana anıları da tüm hafızaya dağıldı. Dönüp de şarkıyı bir daha dinlememek mümkün müydü; hatırlamaya çalışıyorum, hatırlayamıyorum…

http://biletsiz.com/bir-sabah-black-crowla-uyandin-mi-hic/

The Slumber Party Massacre (1982)

"Indecent Proposal" , "The Relic" gibi filmlerin senaristlerinden Amy Holden Jones tarafından yönetilen "The Slumber Party Massacre",  80'lerin en önemli slasher filmlerinden.  Rita Mae Brown tarafından senaryosu yazılan filmin başrollerinde ise Michelle Michaels, Robin Stille ve Michael Villella yer alır.

Henüz 18'inde olan Trish (Michelle Michaels), ailesi tarafından evde bir başına bırakılınca arkadaşlarıyla pijama partisi yapmaya karar verir. Kaçınılmaz olarak ipini koparmış matkaplı katil gibi bir de davetsiz misafiri vardır. İt kopuk bakışlı katil, pijamaları giyip eğlenceye dalacağına matkap ucuna davranmıştır. Bu film daha sonra seri olacak ve  bir türlü pijama partilerine doymayacaktır.

Slasher türünün her türlü öğesini barındıran "The Slumber  Party Massacre", cama yapışıp "ciulk viuu" diye aşağıya kayan minik örümcek adamlar  gibi camda matkaplanmış  barbie (cindy de olabilir emin değilim) planıyla büyülemektedir. Burada katilimize "it kopuk" ismini vererek devam etmek istiyorum.

İt kopuk, sürekli  matkap ucuyla adam biçmektedir. Ancak filmde ne yönetmen ve senaristimizin feminist görüşü nedeniyle feminist okumalara  ya da  matkapla freudyen okumaya hiç gerek yoktur. İt kopuk,  pijama partisinin nasıl verileceğinden bihaber olan gençlerimize sinirlenmiştir. Kendisine bu konuda katılmamak mümkün değildir.  Pijama partisi veriyorsan hakkıyla vereceksin, o partide bir kızın bile ayılı pijama giydiğini görmüyoruz. Varsa yoksa minicik şort, daracık t-shirt...

"Pijama Partisi öyle verilmez, böyle verilir!"

Dünyanın en mal pijama partisini yapan bu kızlarımıza "dur" demek isteyen it kopuk, mekana matkapla dalar. Önce dış mihrakları tek tek indiren it kopuk, daha filmin başında güzelce bir teknisyen üzerinde pratik yapar. Pijama partisindeki kızlarımızın "Alacakaranlık Kuşağı" melodisini bile tutturamaması katili oldukça yaralar. İt kopuk, doğal olarak manyakken filmde diğer karakterlere göre daha normal olabilir. Garajda böcek satırlama, ölü pizzacının sırtından geçinerek pizza yeme, çalılıklardan insan üzerine atlama gibi pek çok alanda karakterlerimiz mekik çekmektedir. Pijama particilerinin yan komşu (sarı kafa komşu), karşı komşuları (sapkın kızkardeşler) komşuda pişenden nasibini alır.

80'lerin bu klasik slasher filmi yer yer sıkıcı olsa da serinin ikinci ve üçüncü filmleriyle pijama partilerine devam etmiştir. Kimsenin herhangi birini öldürülürken duymadığı, karakterlerimizin kulaklarının ve kafalarının nerede olduğu bilinmeyen bu filmi izlerken tavsiyemiz, pijama giymeniz... Ayıcıklı olması tercih sebebidir.

                                                                                                 Aytaç Özge

Kaynak: http://iyikotufilm.com/the-slumber-party-massacre-1982/

1985 yapımı “Re- Animator”, Howard Phillips Lovecraft’ın “Herbert West—Reanimator” adlı kısa öyküsünden uyarlanan Stuart Gordon yönetmenliğinde korku- komedi türünde kült bir yapım. “Re- Animator”, hem serisinin başlangıcı hem de kendine özgü atmosferiyle akıllara zarar ikili Stuart Gordon ve Brian Yuzna ürünü. Filmin yapımcılığını yapan usta yönetmen Brian Yuzna ise serinin devamındaki iki filmi olan “Bride of Re-Animator”, “Beyond Re-Animator” adlı filmlerin yönetmenliğini yapmıştır. Başrollerinde, Stuart Gordon’ın daha sonra diğer bir kült yapımı olan “From Beyond”da beraber çalışacağı Jeffrey Combs ve Barbara Crampton’ın yanı sıra “Bride of Re- Animator”de de yer alan Bruce Abbott ve David Gale  bulunmaktadır. New England’daki Fantastik Miskatonik Üniversitesi’nde tıp öğrencisi olan Dan (Bruce Abbott), öğrenci evi geçim derdine düşmüştür. Dan, ev arkadaşı olarak İsviçre’den yeni gelen, tıbbi araştırmalar yapan Herbert West’i (Jeffrey Combs) alır. Dan’in kız arkadaşı ve tıp fakültesi dekanının kızı Megan (Barbara Crampton), West’le tanıştığı andan itibaren onda ters giden bir şeyler olduğunu Dan’in kafasına vura vura anlatmaya çalışır. Kendini deneylerine fazlasıyla kaptırmış çılgın bilim insanımız West’in deneyleri, karakterlerimizin her birini zıvanadan çıkarır.

 80′lerin en önemli üçü bir arada (korku- komedi-gore) filmlerinden olan “Re- Animator’de West, fosforlu kalem suyu şişesiyle ölmüş kişileri yeniden canlandırmaktadır. Bu şişeden her türlü nasibini alan karakterlerimizin de yaşadıkları hayat, hayat olmaktan çıkar. Film ve hikaye, Mary Shelly’nin Frankenstein’ını alıp ağır bir çekiçle kafasına vurur. Hatta serinin devamındaki “Bride of Re-Animator”, “Frankenstein’ın Gelini” gibi yola devam eder.

“Hastanede mangal mı yapıyorlar, ameliyat mı..”

Filmde West karakterinin şırıngası vardır güzel mi güzeldir maalesef ruhu olmadığı için pek de şansı yoktur. Bu bahtsız karakterimiz, yaramaz çocuk gibi oraya buraya iğne sokmadan duramamaktadır. West’e “senden büyük psikopat Dr Call Hill (David Gale) var” demek uygun olabilir. Dr Hill, filmin yarısından sonra sapkın karakterine kafa bin dünya olarak devam etmektedir. O kafayla yaptığı şeyler ise morga düşenin West’e sarılmasını sağlar. Hill, büyük psikopat olarak West’e dünyanın kaç bucak olduğunu gösterir. Filmi izledikçe West’e “bir otur hiperaktif manyak” diye ihtarda bulunabilirsiniz, hatta o elindeki şırıngayı alıp ona batırmak isteyebilirsiniz . West’in özü de zaten iğneyi kendine çuvaldızı başkasına batır özlü sözünü bolca anımsatıyor. Şahsi görüş olarak keyfine düşkün morg bekçisinin bu olaylar içinde aldığı molaların filmin hikayesinde tetikleyici rolü olduğuna inanıyorum. Kendisi ne zaman “ooo mola zamanı” dese bizim karakterler “ooo boş ders” sevinci yaşar gibi zıvanadan çıktığına şahit oluruz.. Boş bulan morgun kapısından kaçıp içerde olmadık şeyler yapar. Bekçi görevinin hakkını vermiyor belki evet, bir görev insanı değil; dergi okumalar, paso molaya çıkmalar… Zaten morgun kapı önünde çalıştığı için onu da anlamak gerek. Filmde doğru düzgün repliği olsa ilk söyleyeceği şey “Hastanede mangal mı yapıyorlar, ameliyat mı belli değil” olabilir. Tüm bu olup biten içinde bir de zombilerin yükselişi tuz biberdir. Karakterlerimizin yolu, yol değildir.

Akıl sağlığına zararlı ancak bir o kadar da zamanında ses getiren film, türe uzak kesimler için hastalıklı gözükebileceğinden tavsiye edilmemeli. Diğer taraftan filmi hatırladıkça ülkemizin yaz sezonu ekranları parselleyen doktorları aklıma geliyor. Aralarına bir dönem Nip Tuck’ın ruj teknikeri Christian Troy karakterimsi biri katılmıştı ki “bir Herbert West karakteri sokulsa nasıl olurdu” diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Durup dururken aklıma yaz ekranı doktorlarının düşmesinin sebebini hala ben de açıklayamıyorum.

“Re-Animator”den dört yıl sonra Stephen King’in çok satan romanı Pet cemetery, Mary Lambert tarafından çekilir ve çoğu karakter Re- Animator’le aynı nihai sonu paylaşır. “Re-Animator” seyrederken “Evil Dead” serisi misali insan gülse mi yoksa bazı gore sahneleriyle depresyona mı girse karar veremeyebilir. “Re- Animator”, sınırda kişilik bozukluğu gibidir. Kahkahalar atarken bir sonraki sahnede irkilebilirsiniz. Film türünün kendine özgü örneklerinden biri olmasının yanında sınırda zombi bozukluğu da olabilir… Yuzna ve Gordon’la her şey mümkün…

Aytaç Özge 

Kaynak: http://iyikotufilm.com/re-animator-1985/#more-8638

The Long Kiss Goodnight

“The Long Kiss Goodnight”, yönetmenliğini Renny Harlin’in yaptığı 1996 yapımı bir aksiyona doyum filmi. “Die Hard 2″, “Cliffhanger”, “A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master”, “Deep Blue Sea” ve “Exorcist: The Begining” gibi leş ama sempatik filmlerin yönetmenliğini yapmış olan Harlin’in ismi, Geena Davis’le olan evliliği nedeniyle de hatırlanabilir. Başrollerinde, Geena Davis (Samantha Caine/ Charly Baltimore) ve Samuel L. Jackson’ın (Mitch Henessey)  yer aldığı filmin senaristliğini ise “Lethal Weapon” serileriyle ününe ün katmış cilalı aksiyon insanı Shane Black üstlenmiştir.

Film, Samantha Caine adlı bir ev hanımının ailesiyle birlikte mutlu bir tablo çizmesiyle, oradan oraya kelebekler gibi uçuşmasıyla başlar. Samantha’nın hafızasıyla ilgili problemleri, amnezisi vardır. Geçmişin izleri, film ilerledikçe sınıf ortamı misali “tek tek isminizi vermek istemiyorum” denilebilecek ajan hikayelerini konu alan filmler gibi su yüzüne çıkmaya başlar.

Çocukluk döneminde izlenen çoğu film, dizi, çizgi film hafızaya kazınacak derecede etki bırakabilmektedir. Sinemada izlediğiniz ilk film, annenizin elinden tutarak gittiğiniz Orhan Elmas’ın “Kayıp Kızlar”ı olabilir. Korku filmi izlemek için koltukların minderlerinin üzerinde zıplayarak mızıkçılık yapmış olabilirsiniz. Arı maya silgi yeme dönemi başlamadan barbie bebeklerin ayaklarını da kemirmiş olabilirsiniz. Peki aslında biraz kişisel anıları yaşayan bu çocuk, ergenken nasıl bir ruh hali yaşar…Böyle bir ergen insanın aksiyonla imtihanı tam olarak “The Long Kiss Goodnight”tır. 90′ların sonlarına doğru televizyonda yayınlandığı zaman ekran başındaki ergeni, kar tatili duymuş ilkokul çocuğu gibi zıplatmıştır. Soba üstü ekmek kızartması  kokusu duymak gibi neşe dolar ya da bu deneyimler belki de çok kişiseldir. Kişisel olmayan bir şey varsa o da “The Long Kiss Goodnight”ın klasik aksiyon senaryo yapısına karşın aksiyon perver izleyicinin gönlünde taht kurabilecek bir atmosfere sahip olmasıdır. 

Film, Geena Davis’in mutfakta bıçak sanatlarına giriş niteliğindeki sahnesi ve tekilayı tek hamleyle içişi için bile izlenebilir. “Kill Bill Vol 1/ Vol 2″sini ilk seyir zamanı Tarantino’nun gelini, onca referans film arasından “The Long Kiss Goodbye” “Charly Baltimore” karakterini aklıma düşürmüştür. Samuel L. Jackson’dan da nedense hiç bahsetmeden bitirilecek bu yazı, filmin hissettirdiği çocuklar gibi oyun parkında olmanın verdiği hazza saygı niteliğindedir. Bir gece ansızın “The Long Kiss Goodnight”, yine televizyonda çıksa yine çocuklar gibi uçabilir, kaçabilir, şen olabilirsiniz; evet yapabilirsiniz bunu…

Aytaç Özge

Kaynak: http://iyikotufilm.com/the-long-kiss-goodnight-1996/http://iyikotufilm.com/the-long-kiss-goodnight-1996/

The Beyond- Fulci

1996 yılında vefat eden Fulci, gore sinemasının en önemli yönetmenlerindendir. Peki, Fulci’yi nasıl bilirdik; “Zombie” serisi, “Demonia”, ” City Of Living Dead”,” The Eroticist”,  “The House by the Cemetery”,” Don’t Torture Duckling”  ve tabii unutulmaz “The Beyond”. Başrollerini Catriona MacColl ( Liza Merril) ve David Warbeck’in ( Dr John McCabe) paylaştığı The Beyond (E tu vivrai nel terrore! L’aldilà), İtalyan korku sinemasının en önemli örneklerindendir.

 “The Beyond”, Amerika’nın Louisiana eyaletinde ismi ile müsemma Seven Doors Hotel’de geçmektedir. Film,  1927′de Schweick adında bir ressamın otelde katledilmesiyle başlar. “Bu günahsızı neden çiviliyorlar” denilmesine gerek kalmadan kendisinin cadı ilan edilerek katliamını izleriz. Bundan yıllar sonra oteli yeniden işletmek için alan New York’lu Liza Merril (Catriona MacColl) cehennemin yedi katına açılan geçit üzerinde at koşturduğundan bihaberdir. Böylece cehennem kapısı aralanmaya başlar.

Filmde korku türünün her türlü öğesini görmek mümkün. Cehenneme açılan kapı, önüne geleni harcayan geçit öğesi, hayaletler, korkunç küçük kız, zombiler, bütün uyarılara rağmen lanetli mekandan çıkmayan yeni ev sahibesi, başrolde anlamsız bakışlar atan bu kızımıza tutulmuş bir doktor… Zombi, kapısı ve aşığı olarak gelişen “The Beyond”,  her ne kadar Dario Argento filmleri (özellikle atıl kurt sahnesiyle/ Suspiria) ile karşılaştırılsa da kendine özgüdür. Kütüphaneci örümcek fantezisiyle beyinlerimize kazınan bu kült yapım, sürekli akılda dönen müziğiyle de unutulmamaktadır.

Korku filmlerinde “ne kadar da ucuza aldık bu evi, aaa John gelsene arkada mezarlık var, hayırdır…”  ruh halinden “burada daha önce kim oturuyordu”  sorusuna gelişin pek çok türevi cimriliğin sonu olarak düşünülebilir fakat “The Beyond”da durum biraz daha farklı. Otelin yeni sahibesi Liza da onca uyarıya rağmen oteli terk etmemiş, diğer lanetli evi ucuza kapama girişimcileri aksine bir işletmeci mantığından daha çok otelin gizemine kapılmıştır. Film de bir sinema eseri olarak böyle bir gizeme sahiptir ki H.P Lovecraft ve Clark Ashton Smith’in büyüsüne kapılmış,  çoğu korku türünde Necronomicon’a alışkın her bünye, The Beyond’da  Book of Eibon  ile karşılaşır.

The Beyond, gore türünün sevenleri ve Fulci takipçileri için çok önemli bir yere sahiptir. Türe alışkın olmayanlar için “istersen hiç başlamasın”  uyarısında bulunmak gerekir.  Aklı bir karış havada, oradan oraya koşturan ve olaylara anlam veremeyen Lisa karakteri için The Zombies’ten ” She’s not There”  adlı şarkı gelebilir. Işıklar kapanabilir, dikkat zombi çıkabilir…

Aytaç Özge

Kaynak: http://iyikotufilm.com/the-beyond-1981/

Sleepaway Camp

1983 yapımı olan Sleepaway Camp, 80′li yılların b- slasher filmlerinin en önemlilerinden biridir. Robert Hiltzik’in yazıp yönettiği bu kült yapım, “Sleepaway Camp” serisinin ve Angela Baker efsanesinin başlangıcıdır. Gençliğin eğlence merkezi olan yaz kampı rüyası, bu filmde kan gölüne döner. “Jaws” seyreden her çocuk, nasıl denize girmeye çekinirse “Sleepaway Camp” da kamp yapmaya giden her ergenin aklına düşebilir. Film, trajik bir bot kazası sahnesiyle başlar. Bu olaydan yıllar sonra, kafa ayarlarıyla oynanmış çatlak hala Martha (Desiree Gould) ile karşılaşırız. Slasher dünyasının en sinir bozucu karakterlerinden biri olan Martha, oğlu Ricky (Jonathan Tiersten) ve kuzeni Angela’yı (Felissa Rose) yaz kampı olan Camp Arawak’a gönderir. Sessiz ve utangaç yapıdaki Angela ile uğraşan kamptaki her karakter, yapımcıyla uğraşmış gibi tek tek cinayete kurban gider. Bir grup aklı havada ergenin kamp havasında eğlenmesine ve Angela’yı her fırsatta aşağılamasına dayanamayan katilimiz, akla hayale gelmeyecek tekniklerle adam öldürmektedir. Koyun bakışlı, yere bakan yürek yakan Angela ile dalga geçen herkes, filmde er geç cezalandırılır. Serinin ilk filminde ölümler, başta şaka gibi gelebilir. Çekirdek çitleme hızında tek tek indirilen şımarık kamp gençlerinin ya da istismarcı kamp büyüklerinin ortadan kaybolması, ergenliğin hizaya getirilmesi söz konusudur. Sleepaway Camp, filmi, kamp ateşinde eğlenen gençliğin korkulu rüyasıdır. İkinci film olan “Sleepaway Camp 2 / Unhappy Campers” da kamp ateşinde korku hikayesi anlatan gençlerin ilk filmde olanları anlatmasıyla başlar. Michael A. Simpson tarafından çekilen ikinci ve üçüncü (Sleepaway Camp 3 / Teenage Westeland) filmlerinde Angela Baker karakteri, şarkıcı Bruce Springsteen’in kardeşi Pamela Springsteen tarafından canlandırılır. Pamela Springsteen, Angela’nın küllerinden doğan Angela Baker karakterine bambaşka bir şekilde hayat verir ve karakterin hatırlanan yüzü olur. Sleepaway Camp serilerinde kamyon tarafından kovalanarak ölme, haşlanma, kano altı boğulma gibi pek çok cinayet sahnesinin yanında “Psycho” duş sahnesi de görmek mümkündür. 80′lerin ve 90′ların TRT korku kuşağında cuma gecesi korku filmi izlemeyi alışkanlık edinen kişiler için cuma gecesi ritüeline en çok uyacak filmlerden biri Sleepaway Camp’tır. Bu filmi eğer küçüklüğünüzde deneyimlediyseniz, saç maşasına bir daha dokunamayabilirsiniz. Filmin sonu ise filmi unutulmazlar arasına sokacak bir yapıya sahiptir. Ünlü’nün “Rüya” adlı şarkısı misali filmi açan gördüğüne inanamayabilir. Aytaç Özge Kaynak: http://iyikotufilm.com/sleepaway-camp-1983/http://iyikotufilm.com/sleepaway-camp-1983

Once Upon A Time Playlist

Stereogun'daki Kasım Playlistimden Sırasız Mix (Bunun hiç sırası değil)

01. Niyaz- Love Song
02. Asphalt Ribbons- Rosemarie
03. Band of Horses- No One’s Gonna Love You
04. The Durutti Column- How Unbelievble
05. The Raveonettes- Heart of Stone
06. Unbelievable Truth- Setle Down
07. Ida Shrug
08. Trembling Blue Stars- idyllwild
09. Stil Corners- French Kiss
10. I Might Be Wrong- Salomon
11. The Rolling Stones – Sympathy For The Devil
12. Antimatter-Conspire
13. Merz- Postcard From A Dark Star
14. Slowdive- 40 Days
15. Kim Novak- Some Photographs
16. The Engine Room – A Perfect Lie
17. Peter Bradley- Darkening Sky
&
01- Carissa's Wierd –Sofisticated Fuck Princess Please Leave Me Alone
02- Cary Brother’s -Ride
03- Florence & The Machine- No Light, No Light
04- Ian Brown- In the Year 2525
05- Lana Del Rey- Blue Jeans
06- Lykke Li- I Follow The Rivers
07- Nick Cave & Neko Case- She’s Not There
08- Turin Brakes- Dark On Fire
09- Richard Ashcroft- Keys To The World
10- S.- Wait
11- The Organ- Love Love Love acoustic
12- Bob Seger- Turn The Page
13- Feist- The Circle Married The Line
14- In The Woods- If It’s In You
15- Damien Rice- 9 Crimes
16- Massive Attack- Black Milk

&

01- Blake Neely- Believe
02- Carissa’s Weird- So You Wanna Be Superhero
03- Editors-Feel Good Inc.
04- IAMX- Your Joy Is My Love
05- Jace Everett- Bad Things
06- Joseph Arthur- My Home Is Your Head
07- Nick Cave & Anita Lane- Bedazzled
08- The M’s Come In To Our Room
09- Turin Brakes- Dark On Fire
10- Richard Ashcroft- Break The Night With Colour
11- Rock Kils Kid- I Turn My Camera On
12- Red House Painters- Dragonflies
13- Siva.- Spies In The Trees
14- Alpha- Firefly
15- Florence and The Machine- Cosmic Love acoustic
16- Lana Del Rey- Video Games

playlist bu Aytac Ozge

Patrick Jane'i Beklerken

Criminal Minds, hmm...
Pek bir hastası olduğum The Mentalist ile Supernatural'ın yeni bölümlerini beklerken tanıştım Criminal Minds ile. Alışmadığınız bir yerde duramazsınız ve aileniz gibi olan Patrick Jane ve Dean Winchester ile birlikte vakit geçirmek istersiniz, işte Criminal Minds'ın ilk birkaç bölümünde böyle bir uzaktım, diğer dizi bölümlerini beklerken beni oyalasın diye açtım ve olan olmuş bulundu.



Criminal Minds BAU ekibi bu sefer ailem gibi olmaya başladı. Morgan, Hotchner, Gideon sonra Rossi, Penelope, Prentiss ve en favori iki karakterim Dr Spencer Reid ile Jennifer "JJ" Jareau... Diziyi izledikçe izlemek istiyor ve yine başka bir şeyle ilgilenesi gelmiyor insanın... Özellikle doktor ünvanı konusunda çok hassas olan Reid'in pek aşmış zekası ile Jennifer Jareau'nun pek güzel resmedilmiş karakteri kendileriyle ilgili alışkanlık yaratabiliyor. Red John karmaşası içinde The Mentalist'le ilgili tüm bekleyişlerinizi bile bir an için unutturabiliyor. "100" adlı bölüm ve neredeyse her sezon finalinin gönüllere taht kurmasıdır bu dizi; başında ve sonunda söylenen sözlerin bütüne hakim olması ve sırıtmamasıdır.


Bu konuyla ilgili daha sonra yapılacak açıklamayla birlikte şimdilik söylemek istediklerim bu kadar.
edit büdüt: son sezonda bazı isimler dışında ailenin tekrar birarada olması annesi babası kavga etmiş çocuğun barıştıklarında sevinmesi gibi bir sevinç yaratabilir. abartmayalım, öyle bir şey...

Sıvalı Bir Aile Albümü: The Ice Storm

“Fantastik dörtlü bir aile gibidir, diğer süper kahramanlardan farkı da budur; ne kadar güçlenirlerse fark etmeden birbirlerine verecekleri zarar o kadar artar. Aileniz sizin karşıt maddenizdir. Bu bir paradokstur. Siz ne kadar yakınlaşırsanız içine düşeceğiniz boşluk da o kadar derinleşir.”
“Buz Fırtınası”ndan önce Paul Hood…
***
Yönetmen Ang Lee, “Brokeback Mountain”, “Xi yan” (The Wedding Banquet), “Wo hu cang long” (Crouching Tiger, Hidden Dragon), “Taking Woodstock” gibi pek çok filminde aile kavramına bir ya da birçok yerden temas eder. Bir de tüm bu filmlerin dışında bir yerde duran bir film vardır ki buz gibi bir tokat etkisi altında sersemleten bir başyapıttır. 1997 yapımı “The Ice Storm”la (Buz Fırtınası) Ang Lee, Amerika’da Nixon-Watergate skandalı döneminde geçen bir hikâyesiyle aile kavramındaki ve etrafınızdaki bütün buzları kırar.

Rick Moody’nin aynı adlı romanından uyarlanan filmin oyuncu kadrosunda Kevin Kline (Ben Hood), Joan Allen (Elena Hood), Sigourney Weaver (Janey Carver), Tobey Maguire (Paul Hood), Christina Ricci (Wendy Hood) ve Elijah Wood (Mikey Carver) yer alır. Amerika Watergate Skandalı ile çalkalanırken Hood ve Carver ailelerinin hikâyesini anlatan film, bir planındaki kapta kırılan buzlar gibi bir çatırdamanın az ilerisinde bir fırtınadır. Sanki aile fotoğrafları birbirine karışmış iki ailenin fotoğraf albümlerine baktırır. Bir resimden diğerine geçerken ortada acı çeken ruhların resimleri, kare kare sinema perdesine aktarılmıştır.

Albüm başta bildiğimiz aile portreleriyle açılır, ilk başta öylece bakarsınız. Sonra gördüğünüz resimlerin bir kenarı yukarı kalkmış gibidir. O resmin yukarı kalkan kenarından tutup kaldırdığınızda filmin diğer bir sahnesi sayesinde altındaki gerçek mutsuz yüzleri görürsünüz. Bazı sahneler, sekanslar altta kalmış yamalı resimler sizi
Daha sonra çekilen Sam Mendes filmi “American Beauty”, “The Ice Storm”la bolca karşılaştırılsa da Ang Lee’nin buz fırtınası öncesinde değil, filmin sonunda bir sessizlik yaşanır. Janey Carver misali gözleriniz kaskatı kesilmiş şekilde kamera yerine film perdesine bakar, buzun ne kadar yakıcı olduğunu hatırlarsınız. Soğuk geçer ve filmde söylenildiği üzere molekülleriniz harekete geçer. Ang Lee’nin başyapıtı The Ice Storm, ışıklar sönükken nereden geleceğini bilemediğiniz bir tokat gibidir. Bu noktada siz, bir aile albümündeki sayfaları çevirirken parmaklarınızla diğer sayfayı açar gibi gözükseniz de bir buz pistinin en zayıf yerinde oturursunuz; film size dokunur.
Aytaç Özge

80’lerde ve 90’larda Tek Çocuk Olmak: I. Televizyon Dizileri Dönemi

80’ler, birçok moda akımının, müzik akımının ve anlam verilemeyen akımların dönemi olarak günümüzde de pek çok gencin hafızalarında yer almaktadır. 80’lerde doğup bu dönemin nimetlerinden 80 sonu ve 90’larda televizyonla faydalanan çocuklar, adam olacak yaşta olsun, TRT ve Star’ın verdiği pek çok diziyle büyüdü. Hele ki tek çocuk olan apartmancı VHS ve Beta çocukları, dizi ve çizgi film karakterlerini aile bireyleri yerine koyabilmişti. “Clementine” adlı kendini bilmez baloncu kız uğruna kaç küçük kızın Malmoth denen yanar döner kişiye savaş açtığını bilirim. Bazen zor durumda kaldığımızda yapacağımız ilk şey de A Takımı’nı çağırmaktı. Sonuç olarak Victor Newman’ın bize verdiği “yaz kızım” yetkisine dayanarak çocukluğumuza damgasını vuranlar için bu yazı dizimizin sizleri o günlere götürmesi adına kısa bir tura çıkartalım.

“V”, yani ülkemizde “Visitors” olarak da bilinen dizi, 1984 ile 1985 yılları arasında çekilmiş daha sonra 2009’da tekrar uyarlanarak gönüllerimizde taht kurmuş bir fantastik bilimkurgu dizisi. İçine kertenkele kaçmış uzaylılar, dünyada ip atlayıp su kaynaklarına sarkıyorlardı. İnsan görünümündeki uzaylılardan kuşkusuz en çok ilgi çekeni Jane Budler’ın canlandırdığı Diana’ydı. V, “Alacakaranlık Kuşağı” gibi TRT’nin saatlerimizi diziye ayarlama enstitüsü olarak hizmet verdiği dönemlerde pek çok çocuğun rüyalarına giren bir diziydi.

Charles In Charge (Charles İş Başında), 1984’te başlayan 1990’a kadar süren Charles’ın öğrencilik yaparken Powell ailesindeki bakıcılık serüvenini anlatır. Kuşkusuz Scott Baio tarafından canlandırılan Charles’ın evin çocuklarının sorunlarıyla ilgilenmesinin yanında daha da eğlenceli olan safça arkadaşı Willie Aames tarafından canlandırılan Buddy Lembeck’in varlığıydı. Charles’ın evin dert babası ve annesi gibi olmasının yanında Buddy’nin her seferinde Charles’a akıl danışması ve yanlış anlaması da tadından yenmeyen anlar arasında yer aldı. Charles, o dönem televizyon karşısında çocukların da bir nevi bakıcısı gibiydi ve aslında iş başındadan öte her daim yardıma koşan, şarjdaki bir evin abisi gibiydi.

O zamanki tabirle Bayan Topesto’nun (Agnes DiPesto) Mavi Ay Dedektiflik Bürosu açılışına sahip destan niteliğindeki telefon konuşması kulaklarda çınlayadursun yıllarca Bruce Willis’i seslendiren Alev Sezer’i de anmak gerek. Tüm bunların yanında pek çok unsur, kuşkusuz Moonlighting (Mavi Ay) saygı duruşuna geçmemizi sağladı. 1985 ile 1989 yılları arasında çekilmiş olan Moonlighting, Cybill Shephard’ın canlandırdığı Maddie Hayes ve Bruce Willis’in oynadığı David Addison Jr. karakteri arasındaki çekişme ve dedektiflik olayları üzerine kuruluydu. İkilinin sevgili olmasını hayal ettiğimiz, bir yaklaşıp bir uzaklaştıkları zamanlarda bile saçma sapan davalar üzerine yaptıkları çalışmalar, Addison’un karizması Mavi Ay’ı unutulmaz hale getirdi.

“MacGyver” adlı dizi Richard Dean Anderson tarafından canlandırılan MacGyver’ın maceralarını anlatan 1985 ve 1992 yılları arasında hüküm sürmüş bir diziydi. MacGyver; markette, evde, dağda ve bahçede ne bulursa onlardan silah ve benzeri işine ne yararsa yapan origamici teyze modelinde bir ajandı. Günlerden bir gün kafamdaki firketeyi televizyona sokarak bir nevi anten görevi görmesiyle kendimi MacGyver gibi hissetmiştim; “anne ben MacGyver oldum” dediğimde “yavrum o nedir” diye de bir cevap almıştım. Kişisel alanda bu anı dışında denilebilir ki MacGyver, bir döneme damgasını vurmuş hamarat bir diziydi.

Perfect Strangers (Muhteşem İkili), 1986 ile 1993 yılları arasında çekilmiş, kuzenler Larry ve Balki’nin maceralarını eğlenceli bir şekilde harmanlayan dönem dizilerindendi. Kırsal kesimin naifliğiyle gelen Balki’nin saflığı ve dürüstüğü karşısında deliren şehir insanı Larry’nin arada derede birlikte yaptığı mutluluk dansı, dizinin unutulmazlarından biriydi. Küçük bir çocuk olarak ekran karşısında saçma bir şekilde mutluluk dansı yapmaya çalıştığımı çok hatırlarım, hatırlayamadığım ve hatırlamak istemediğim ayrıntı ise bunu yaparken etrafımda birilerinin olmaması… Kuzen Larry ve Kuzen Balki, bir Laurel & Hardy edasıyla seyredenin kuzenleri gibi hissettirip gülümsetirdi. Yaratıcısı Dale Mcraven olan dizinin jenerik müziği “Nothing’s Gonna Stop Me Now” da dizinin unutulmaz müziği olarak hafızalara işledi.

Parmaklarımızı birleştirelim ve zaman dursun…

Sadece parmaklarınızı birleştirerek zamanı durdurduğunuzu düşünün. Zaman durur ve o zaman diliminde uyuyabilir, sınav zamanında sınavlara mükemmel cevap verilebilir ve yaşlanmaya karşı savaş açılabilirdi. 1987- 1991 yılları arasında yayınlanan “Out of This World” (Bu Dünyanın Dışından) adlı dizide uzaylı bir babaya sahip Maureen Flannigan tarafından canlandırılmış Evie Ethal Garland, bu yeteneğe sahipti. Garip bir prizma sayesinde babasıyla konuşan Evie, her istediğini yapıyordu ve dokunduğunu da o zamansızlığa getirebiliyordu. Süper güç kavramına çocukluk döneminde farklı bir yaklaşım getiren prizma babalı Evie, evimizin süper kahramanı gibiydi.

Şimdi hala bu dünyanın içinde bir yerde o dönemi geç de olsa yakalamış bazı içteki çocuklar parmaklarını birleştirip “aa olmadı” hayal kırıklığını hatırlayabiliyorlar. Şükredelim ki A Takımı Baracus’u gibi ağırlığınca altın kolyeyi takmıyorlar ama söylenceye göre hala bir yerde karşılaştıklarında kuzenlerin mutluluk dansını bile yapabiliyorlar, tek çocuk olsalar bile…

Aytaç Özge

John Hughes: Orada Bir Yerde Tek Başına

Orson Welles’in “ I know what it is to be young” sözleri kulaklarda çınlayadursun genç olmanın verdiği yükü bambaşka bir şekilde yorumlayan bir yönetmendir John Hughes. 80’li yıllarda yazıp yönettiği pek çok filme genç olmaya tepeden bakmamıştır. Gençlik filmleri denildiği zaman akla ilk o düşer. 2009 yılında vefat etmiş Hughes, hala filmlerini açan 80’li yılların çocukluğunun, gençliğinin ve sonrasında alayının, onları alıp kendi evine götüren kapı komşusu gibidir.

“16. Doğum Günüm” (Sixteen Candles), “Kahvaltı Kulübü” (The Breakfast Club), Weird Science (Garip Formül), “Ferris Bueller’s Day Off” (Ferris Bueller’le Bir Gün), Pretty In Pink (Pembeli Kız) gibi 80’lerin sinema tarihine filmleriyle imzasını atan Hughes, 90’larda ise “Beethoven” ve “Home Alone” (Evde Tek Başına) gibi pek çok tanıdık film serisinin senaryosuna imzasını atmıştır.

Hughes’un ilk kez yönetmenlik yaptığı “16. Doğum Günüm”, daha sonra senaryosunu yazdığı ve yönetmenliğini yaptığı pek çok filmin ayak seslerini içerir. Yönetmen; ilgisiz ebeveynler, okulda yaşanan sınıfsal çatışmalar konularını farklı bir mizansene taşırken 80 dönemi filmlerinde kadrolaştırdığı oyuncularıyla da tanıdık bir atmosfer içinde kaybolmanızı sağlayabilir. Hughes, ilk filminden sonra Anthony Michael Hall ve Molly Ringwald gibi pek çok oyuncuyla yönetmenlik yoluna devam eder. The Breakfast Club’la öyle bir film yaratır ki seveninin başucunda yer alır. Filmde yine gençliği bir yere toplar ve onları bir gece okulda baş başa bırakır.

16. Doğum Günüm, senaryosunu yazdığı 90’ların büyük çıkışlı, başrolü için daha sonra büyük inişli “Evde Tek Başına” filminin açılış sinyallerini saklar. Kevin (Macaulay Culkin), ailesinin tatile gitme telaşı sırasında nasıl evde unutuluyorsa 16. Doğum Günü’ne giriş kısmında da Samantha’nın (Molly Ringwald) ailesinin diğer kızlarını evlendirme telaşıyla ve aile bireylerinin Samantha’nın doğum gününü unutmasıyla karşılaşırız. 16 yaşındaki Samantha, genelde filmlerde gördüğümüz sarı kılıklı okul otobüslerinden birinde daha küçük yaşta ne yaptığı belirsiz okul çocuklarının arasına oturduklarında, “Daha onurlu bir seyahat şekli olmalı” der. Ailesinden, okuldaki popülarite durumlarından feci şekilde canı yanan gençler, daha ideal bir dünyada yaşamak istemektedirler.

Bu, tıpkı daha sonra çekilen “Weird Science”da iki inekten hallice arkadaşın yanlarında olması için Kelly LeBrock’un, canlandırdığı Lisa gibi ideal bir kadını yaratması gibidir. Weird Science’da Sixteen Candles’te içlerinde tıfıl John Cusack’ın da yer aldığı kafayı teknolojiye takmış bir grup inek öğrencinin daha sonraki hikâyesi gibidir. Filmde Cusack kardeşlerin ergen hallerini görmek de ayrı bir keyif verir. 16. Doğum Günüm, yönetmenin daha sonraki pek çok filminin içinden tipleme ve konu seçeceği bir kaynak filmdir. Weird Science için de aslında kendi çocukluğuma şöyle bir uzandığımda dergilerden kesip bir tahta üzerinde oynattığım mükemmel gazete parçaları tiyatrosuna ilham kaynağı olup olmadığını hep düşündürmüştür.

Hughes, 60 yaşına varmadan hayatını kaybederken, geride pek çok insanın içine işleyen filmlerini bırakmıştır. Popülariteyi sorgulayıp asıl sınıflaşmanın sınıf ortamındaki haline baktırarak sıcak atmosfere sahip eserler ortaya koYmuştur ve derler ki sevenleri hala o filmleri seyretmeye doyamaz; bir kahvaltı kulübünde toplanıp gençliğin içine düştüğü kaosu ve asıl anlamını bilen bu adamı hiç unutmazlar.

Aytaç Özge

Kuzuların Sessizliği’nden Önce Pusudaki Avcı: Manhunter

Yağmurlu bir cuma gecesi… TRT’nin cuma gecesi korku- gerilim filmlerini küçücükken seyrine dayalı bir aile geleneği, bugün hala arada dürttüğü gibi dürter insanı. Yağmurlu, şimşekli cuma gecelerinin vazgeçilmez klasiği, genelde yorgan altı patlamış mısırın eşlik ettiği bir korku ya da gerilim filmi olarak kayıtlara geçebilir. Parmaklar yine bir DVD arayışına yönelir ve aralarından “Manhunter” (İnsan Avcısı) adlı film, yeniden seyredilmek üzere ışıkları söndürür. O mehtaplı gecelerde gerilim filmleriyle yüzleşmenin bir başka rahatsız seyri gerçekleşir.

Thomas Harris’in üçlemesinden (ben diyeyim 3 siz deyin 4)“Kuzuların Sessizliği”ni unutmak yakın bir gelecekte de pek mümkün gözükmüyor. Özellikle 1991 yılında Jonathan Demme tarafından filme alınarak Anthony Hopkins’in yeniden can verdiği Hannibal karakteri hafızalara kazınırken üçlemenin diğer eserleri olan “Red Dragon” ve “Hannibal” da filme çekilir. Sezen Cumhur Önal deyimiyle bütün bu olan biten garip olaylar içinde 1986’da çekilen Michael Mann’ın yönetmenliğini yaptığı “Red Dragon” uyarlaması “Manhunter”, kuşkusuz Demme’nin Kuzuların Sessizliği’nin ayak sesleridir. Kendi başına bir eser olarak yorumlanması gereken “Manhunter”, stillerden stil beğen bir kültleşmiş eser olarak hafızalara kazınır.



Üçlemenin filmlerine seri bir şekilde ama fazla dalmadan Michael Mann’in Manhunter’ının başrolünde FBI ajanı Will Graham karakterinde William Petersen yer alırken, seri katil Francis Dolarhyde’ı Tom Noonan, Hannibal Lecktor’u (Kuzuların Sessizliği’nde Lecktor soyadı Lecter’dır) Brian Cox, görme engelli Reba Mclane’i Joan Allen canlandırmaktadır. 2002 yılında ise Manhunter’ın yeniden çevrimi ve üçlemeden Red Dragon’un uyarlamasının yönetmenliğini Brett Ratner yapar. Filmin Başrollerini Edward Norton, Ralph Fiennes, Anthony Hopkins ve Emily Watson paylaşır ki bazen hakkını verilmeyecekse neden filmlerin yeniden çevrildiğini de akla getiren filmler arasında yerini alır.

Bir seri katilin sınırlarına adım attığınızda onunla birlikte kaybolmak, son yıllarda “The Cell” ve “Zodiac” gibi birçok filmde deneyimlenebilir. Oraya girdiğinizde bir daha çıkamadığınız bir kedi fare oyununda 2002 yapımı Red Dragon, dış paketi şık hazırlanmış ama içi boş olan bir biblo gibidir. Manhunter ise bu biblodan çok daha sade olmasına rağmen stil sahibidir. Bu, bir sahneyle bile anlatılabilir. Manhunter’da Francis Dollarhyde, aşık olduğu görme engelli Reba’yı uyutulmuş bir kaplanın yanına getirir. Reba, uyuşmuş kaplana dokunurken Mann’in görüntüye tad veren musiki takıntısından dolayı fonda Shriekback’in “Coeolacanth” adlı eseri çalar. Sahne tüyler ürpertici derecede etkileyicidir. Aynı sahne, 2002 yapımı Red Dragon’da o hissiyatın yanına bile yaklaşamaz.

Manhunter, “bu ne böyle, ne biçim film, hatta bazı sahneler komik” diye tepkiler alabilir ama daha yakından bakıldığında Mann’in filmografisindeki en önemli filmlerden biridir. Rolüne özenle hazırlanmış “Hannibal” Brian Cox, karakterini enfes bir yorum farkıyla oynamıştır. Karakteri Hopkins’ten evvel canlandırmıştır ama yalın bir oyunculuk sunar. Hopkins’in estetik ve cevvallik kattığı karakter, Cox’ta ise normal normal konuşabilen bir insan gibi çizilmiştir. Hopkins fena halde iyidir rolünde, boyamıştır hatta rolünü, büyük oynamıştır ama Cox’un hakkı da yenemez; insanlık ve delililiğin dağlarının arasında bir yerde dolanır.

Kuzuların Sessizliği bir başyapıtken onun atalarından olan Manhunter’ı da yabana atmamak gerekir. Mann, bir psikopatın gerçek olamayacak derecede yalın halini özenle hazırlamıştır. L.A Confidential’ın görüntü yönetmenliğini de yapan Dante Spinotti’nin de katkısıyla Mann, izleyicisini o psikolojiye baktırarak görüntülerini didiklemeyi sağlayacak derecede bir “Manhunter” değil, Mannhunter filmi deneyimi yaşatır. Artık Mann mi avcıdır, bu filmi izledikten sonra izleyici mi orasına diğer filmlerinin izini sürerek karar verebilirsiniz.

Aytaç Özge